ักษณ์ได้ตามปรารถณาแต่มันยากมากที่จะเปลี่ยนพลังแห่งการมีอยู่ของพวกเขา อย่าว่าแต่เปลี่ยนไปเป็นเผ่าพันธุ์ทะเลจากมนุษย์หรือสัตว์อสูรเลย
ฉิงยี่หยวนใจเย็นลงในที่สุดจากโทสะของนางเมื่อนางสังเกตเห็นอย่างนี้ สายตาของนางเป็นประกายเมื่อนางสำรวจไปที่ทั้งสองคนอย่างจริงจัง สีหน้าแห่งความสงสัยปรากฏขึ้นในขณะที่นางคิด “ข้าจำพวกเขาผิดอย่างนั้นหรือ ? เจ้าหนูที่น่าเกลียดสองคนที่ขโมยชิ้นส่วนของแผนที่ต้องเป็นคนอื่นแน่ แต่ทำไมพวกเขาถึงดูคล้ายกันจัง ? “
เล่อป้าเทียนมองไปที่ฉิงยี่หยวนซึ่งไม่สบายใจและส่งข้อความทางจิตใจ “ฉิงยี่หยวน อย่าลืมเรื่องที่เจ้าศาลาบอกให้พวกเรามาทำ ข้าไม่สนว่าใครเป็นคนเอาชิ้นส่วนแผนที่ไป แต่คนทั้งสองนี้เป็นคนที่เจ้าศาลาต้องการให้เราตามหา พวกเราต้องพาพวกเขากลับไม่อย่างปลอดภัยไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม”
ฉิงยี่หยวนพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไร อย่างไรก็ตาม นางมองไปทางสองคนนั้นเสมอ ๆ อย่างไม่ตั้งใจ พลังแห่งการมีอยู่ของพวกเขาแตกต่างออกไปแต่นางรู้สึกได้ว่าทั้งสองเป็นเจ้าหนูที่ขโมยชิ้นส่วนแผนที่ของนางไปในตอนแรก มันเป็นแค่การเปลี่ยนไปของพลังแห่งการมีอยู่ของพวกเขาที่ทำให้นางไม่แน่ใจ นางกลัวว่านางนั้นจะจำคนผิด
“เล่อป้าเทียน ฉิงยี่หยวน โม่ซีรัน โอวหยุน พวกเจ้าทั้งสามคนมาเอาตัวทั้งสามคนนี้ไปหรือ ? ” ผู้อาวุโสคุมวินัยของศาลาวิญญาณสวรรค์ถาม
เล่อป้าเทียนกอดอกและพูดอย่างองอาจ “ใช่ พวกเรามาเอาตัวพวกเขาไป ข้าเชื่อ
