เย็นชาก่อนที่จะบินไปไปไคยะ “คุณหนูไคยะ ท่านปลอดภัยหรือไม่ ? “
ไคยะมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยใบหน้าที่ซีดขาวของนาง เมื่อนางจำเขาได้ สายตาอันสวยงามของนางก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง “ท่านนักรบ ใช่ท่านจริง ๆ ด้วย”
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูไคยะ ดูเหมือนท่านกำลังเจอปัญหาแต่โชคดีที่ท่านมาเจอข้าพอดี ไม่ใช่นั้นท่านอาจจะตกอยู่ในอันตราย”
ในตอนนี้ องครักษ์ทั้งสิบสองคนที่ตามไคยะมาก็จำเจี้ยนเฉินได้เช่นกัน พวกเขาตกตะลึงทันทีเมื่อพวกเขาเชื่อมโยงเรื่องที่เจี้ยนเฉินสามารถไล่ชายชราที่ทรงพลังไปได้ด้วยตัวเขาเพียงคนเดียว พวกเขาไม่คิดว่าคนที่เหมือนขอทานผู้ที่ไม่มีแม้แต่เงินที่จะจ่ายค่าธรรมเนียมในการเข้าเมืองจะเป็นจอมยุทธที่น่ากลัว มันทำให้องครักษ์ทั้งสิบสองคนตกตะลึงมาก
“ข้าขอบคุณท่านนักรบสำหรับการช่วยเหลือ ไคยะจะทดแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้แน่” ไคยะพูดอย่างรู้คุณ น้ำเสียงของนางค่อนข้างอ่อนแอเพราะนางค่อนข้างจะได้รับบาดเจ็บสาหัส อาการบาดเจ็บไม่ได้มาจากชายชราชุดดำ แต่มาจากคลื่นพลังงานเมื่อการโจมตีของเซียนผู้คุมกฎทั้งสองปะทะกันก่อนหน้านี้
“คุณหนูไคยะถ่อมตนเกินไปแล้ว ครึ่งเดือนก่อน ข้าได้ติดหนี้บุญคุณของคุณหนูไคยะอยู่ คิดเสียว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณในครั้งนั้นก็แล้วกัน” เจี้ยนเฉินพูดพร้อมยิ้มเล็กน้อย
เมื่อได้เห็นว่าเจี้ยนเฉินอยู่กับคนของเผ่าคาเลอร์และความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ดูเป็นอะไรที่ค่อนข้างดี
