า? แอบขโมยของของหลานสาวตัวเอง! เสื้อผ้าของหลานสาวเจ้าจะใส่ได้หรือไง? จะขโมยมาทำไม? แล้วเจ้านี่ก็อีกคน เหมยเอ๋อร์เป็นเช่นนี้ก็เพราะเจ้าตามใจนางจนเป็นนิสัยอย่างไรเล่า! แก่แล้วไม่รู้จักทำตัวให้เป็นที่เคารพ แถมยังเป็นหัวโจกในการขโมยของอีก!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นเอามือไพล่หลังเดินวนไปมาในห้องโถง เห็นได้ชัดว่าโกรธไม่เบา เพียงแค่นึกถึงสายตาตำหนิของหัวหน้าตระกูลและผู้ใหญ่บ้าน รวมถึงคำพูดที่สั่งสอนเขา เขาก็รู้สึกเสียใจแทบอยากตายเสียให้ได้ คนในวัยหกสิบกว่าปีแล้ว ยังต้องมาถูกคนอื่นสั่งสอนอีก เขาช่าง…
“เจ้านี่นะตาแก่ไม่ตาย! ยังมีหน้ามาด่าข้าอีกหรือ? ข้าอายุสิบห้าก็แต่งงานกับเจ้าทนทุกข์ทรมานกับเจ้า คลอดลูกชายเลี้ยงลูกสาวให้เจ้า มาตอนนี้แก่แล้วกลับถูกบ้านเจ้ารองรังแกโดนเด็กมันถอนหงอก! ตาแก่อย่างเจ้าไม่ออกหน้าช่วยข้าก็แล้วไปเถอะ ยังจะมาโทษข้าอีกหรือ? เจ้าคนไร้ประโยชน์! สิ่งที่ข้าทำเรียกว่าขโมยหรือ? ในเมื่อเจ้ารองมีสายเลือดเดียวกับเจ้า ต่อให้จะพูดจนปากฉีกยังไง เขาก็เป็นคนตระกูลอวิ๋นอยู่ดี ข้าหยิบของของพวกเขาก็ถือว่าให้เกียรติพวกเขาแล้ว! หากไม่มีเจ้าจะมีมันหรือ? มันงอกมาจากดินได้หรือยังไง?”
เถาซื่อเหมือนประทัดที่ถูกจุดพูดไม่หยุดปาก ผู้เฒ่าอวิ๋นถูกด่าจนปวดหัว ส่วนอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็
