สาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์นั่งลงกับพื้นอย่างเศร้าใจ ราวกับว่านางไม่ได้ยินสิ่งที่เจี้ยนเฉินพูดเลย นางไม่ตอบโต้แต่อย่างใด
เจี้ยนเฉินถอนใจเบา ๆ และก้มหัวคิด เขาลุกขึ้นยืนจากพื้นดินและจ้องไปที่ตำแหน่งที่พลังหยิน-หยางเคยอยู่ เขากล่าวว่า ท่านไม่ต้องการหาสิ่งที่บังคับให้พวกเราต้องทำเช่นนี้หรือ ? ถ้าท่านอยากรู้ก็มากับข้าเถิด เจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจกับนางอีก เขาหันกายไปรอบ ๆ และเดินออกไปในที่ไกล ๆ
หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ค่อย ๆ แหงนหน้ามองอย่างขมขื่น นางจ้องมองที่แผ่นหลังของเจี้ยนเฉิน ซึ่งอารมณ์ของนางทั้งแปนปรวนและเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ นางค่อย ๆ กัดริมฝีปากตัวเอง นางลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะค่อย ๆ ลุกตามตามเจี้ยนเฉินไปในที่สุด
ทั้งสองเดินห่างกันราว 30 เมตร ขณะที่พวกเขาเดินไปสักพัก ในที่สุดก็มาถึงหลุมลึก 1,000 เมตร นี่เป็นจุดที่มีเสาแห่งแสงขนาดใหญ่ทั้งสองตั้งอยู่เมื่อสามวันก่อน
ยืนอยู่ที่ขอบของหลุมลึก เจี้ยนเฉินไม่ได้รีบที่จะลงไป สายตาเขาจ้องมองที่จุดกึ่งกลางของมัน เขาคล้ายจะรู้สึกถึงระลอกคลื่นที่คลุมเครืออย่างมากและคลื่นนั้นก็มีพลังมากจนทำให้เขาตกใจ
หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เดินมาจากข้างหลัง แม้ยังมีแผลในหัวใจของนาง แต่นางก็สงบใจลงได้ อีกทั้งใบหน้าของนางก็ถูกปิดโดยผ้าคลุมหน้าอีกครั้ง นางยืนอยู่ห่างจากเจี้ยนเฉินไป 3 เมตรที่ริมหลุม ในเวลาเดียวกันนางจ้องมองลึกลงไปในหลุม แต่ลึก ๆ ลงไปในดวงตาของนางนั้น
