ด ยังมาขโมยเสื้อผ้าของนางอีก
อวิ๋นเจียวยังไม่ถึงเจ็ดขวบ อวิ๋นเหมยเอ๋อร์เองก็ใส่เสื้อผ้าของนางไม่ได้เสียหน่อย ที่สำคัญคือ นางยังตัดเสื้อผ้าของอวิ๋นเจียวจนขาดหมด! ช่างร้ายกาจยิ่งนัก!
ทว่าทันทีที่ฟางซื่อพูดจบ เถาซื่อก็โวยวายขึ้น “ฟางซื่อ! เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหล! เอาอะไรออกมา? ตาข้างไหนของเจ้าที่เห็นว่าเหมยเอ๋อร์ของพวกข้าเอาของของอวิ๋นเจียวไปหรือ? หึ! คงไม่อยากให้พวกข้ามาที่บ้าน เลยกุเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายเหมยเอ๋อร์! ครอบครัวพวกเจ้ามันช่างไร้หัวใจนัก! นอกจากจะไม่รู้จักกตัญญูต่อผู้ใหญ่แล้ว ยังกล้าใส่ร้ายน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองอีก! สักวันระวังฟ้าผ่าตายกันทั้งบ้าน!”
เดิมทีผู้เฒ่าอวิ๋น อวิ๋นโส่วจง จางต้าไห่ผู้ใหญ่บ้าน และหัวหน้าตระกูลอวิ๋นที่กำลังสนทนากันอยู่ในห้องโถง พอได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็พากันเดินออกมา
“คราวนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นอีก?” ผู้เฒ่าอวิ๋นกอดอก กวาดตามองรอบๆ ด้วยสายตาเฉียบคม
เถาซื่อพูดด้วยความเกลียดชัง “ยังต้องถามอีกหรือ? ก็เจ้ารองไอ้ลูกชายไม่รักดีของเจ้า กับลูกสะใภ้รองคนนี้น่ะสิ! รังเกียจคนในตระกูลอวิ๋น อยากจะไล่คนตระกูลอวิ๋นอย่างพวกเราทุกคนออกจากบ้านของพวกเขา!”
เดิมทีเถาซื่อแค่อยากมาดูว่าอวิ๋นโส่วจงและครอบครัวใช้ชีวิตอย่างไร แต่พอได้เห็นก็รู้สึกไม่พอใจ บ้านหลังนี้ไม่ได้ผุพั
