“อ๊ะ เจียวเอ๋อร์ หน้าของเจ้า…” ฟางซื่อเดินออกมาจากห้องครัว ก็เห็นอวิ๋นเจียวเดินออกมาจากห้องของพี่น้องฉี่เยว่ด้วยใบหน้าเปื้อนหมึก นางรีบหันไปเรียกชุนเหมยที่อยู่ในครัวทันที “ชุนเหมย รีบไปต้มน้ำให้เจียวเอ๋อร์ล้างหน้าเร็วเข้า”
“ท่านแม่ หน้าของข้าเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?” อวิ๋นเจียวสงสัย ยกมือขึ้นอยากจะเช็ดหน้า ฟางซื่อรีบเดินเข้าไปจับมือของนางไว้ แล้วแบมือให้นางดู
ดำปี๋เลย! มือของนางเปื้อนหมึกมากขนาดนี้เชียวหรือ! แล้วใบหน้าของนางเล่า? มิน่าล่ะ เด็กคนนั้นถึงได้ยิ้มเจ้าเล่ห์เช่นนั้น ที่แท้ก็กำลังหัวเราะเยาะนางอยู่นี่เอง!
เมื่อเห็นอวิ๋นเจียวที่ทั้งโกรธทั้งอาย ฟางซื่อจึงหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยเร่ง “เอาล่ะ รีบไปล้างหน้าเถอะ”
กล่าวจบ ฟางซื่อก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องของพี่น้องฉี่เยว่
ฉู่อี้พอเห็นฟางซื่อเดินเข้ามาคนเดียว สายตาของเขาก็เหลือบมองไปด้านหลังอย่างแนบเนียน แต่กลับไม่เห็นเด็กสาวที่ชอบโมโหกลบเกลื่อนผู้น่ารักคนนั้น ในใจเขาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาประสานมือคำนับฟางซื่อด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจ “ขอบพระคุณท่านน้าและครอบครัวที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ขอรับ!”
ฟางซื่อเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ย “โธ่เอ๋ย เจ้ายังบาดเจ็บอยู่ รีบนอนลงก่อนเถอะ หิวหรือไม่ น้าจะไปอุ่นโจ๊กให้เจ้าสักชามดี
