“เจียวเอ๋อร์ วิธีทำของพวกนี้เจ้าห้ามบอกคนนอกเด็ดขาด! ภายภาคหน้าเจ้าแต่งออกไป มีสูตรพวกนี้ติดตัวไปด้วย ไม่ต้องกลัวว่าจะลำบาก!” ได้ยินดังนั้น ฟางซื่อก็ดีใจจนเนื้อเต้น ของพวกนี้ดีขนาดไหน ของพวกนี้ดีแค่ไหนนางลองใช้แล้วจึงรู้ดีต่อให้เป็นนางสนมในวังหลวงก็ยังไม่เคยใช้มาก่อน หากนำไปขายในตลาด คงทำกำไรได้มหาศาลเป็นแน่!
อวิ๋นฉี่ซานมึนงง ตอนอยู่ที่เมืองหลวง น้องสาวเคยออกไปซื้อของพวกนี้ข้างนอกด้วยหรือ? แต่เด็กผู้หญิงก็มักจะชอบซื้ออะไรแปลกๆ พวกนี้อยู่แล้ว บางทีเขาอาจจะจำไม่ได้เองก็ได้ ส่วนอวิ๋นฉี่เยว่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยเช่นเคย เขามองอวิ๋นเจียวด้วยแววตาอ่อนโยน ริมฝีปากเผยรอยยิ้มจางๆ
“ท่านพ่อ พรุ่งนี้พวกเราไปในอำเภอกันเถอะเจ้าค่ะ ข้าอยากไปซื้อเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ มาปลูกเป็นทุ่งดอกไม้ เอาไว้ทำเครื่องประทินผิว” ตอนนี้อวิ๋นเจียวเปลี่ยนแผนเล็กน้อย เครื่องสำอางที่ซื้อจากเถาเป่านั้นให้ผลลัพธ์น่าอัศจรรย์เกินไปสำหรับในยุคนี้ นางจึงคิดว่าอาจจะลองทำเครื่องประทินผิวที่คุณภาพดีกว่าของที่ขายตามร้านขายเครื่องสำอางเล็กน้อย
เครื่องประทินผิวแบบธรรมดา ต่อไปสามารถจ้างคนมาช่วยทำได้ จะได้ไม่ต้องให้คนอื่นสงสัย ว่าทำไมนางถึงทำเครื่องประทินผิวออกมาได้มากมายขนาดนั้น
การมีระบบเถาเป่าติดตัวย่อมเป็นดั่งข
