้าจะสูญเสียการป้องกันจากพลังบรรพกาล ถ้าข้าใช้และขยายพลังบรรพกาลออกมา แต่ข้าจะเสียแหล่งพลังงานไปด้วย ข้าจะไม่สามารถใช้ได้แม้แต่ทักษะมายาพริบตา”เจี้ยนเฉินหลบการโจมตีของศพเซียนราชา และปรากฏขึ้นที่ข้าง ๆ เหมือนภูตผีที่มีเพียงภาพราง ๆ เขาชกไปที่เป้าของศพเพื่อที่จะพยายามกระแทกมันให้ลอยสูงขึ้นไปเกินกว่า 10 เมตรในอากาศปัง!เซียนระดับราชาสั่นไหวอย่างรุนแรงพร้อมกับมีเสียงอื้ออึงตามมา อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้ส่งมันขึ้นไปไกลเหมือนกับที่ส่งศพเซียนผู้คุมกฎขึ้นไป มันส่งขึ้นไปได้แค่ครึ่งเมตร ในทางกลับกัน ศพก็โจมตีด้วยฝ่ามือกลับมา และโจมตีไปที่ไหล่ซ้ายของเจี้ยนเฉินด้วยความเร็วแสงแกร่ก!เสียงกระดูกแตกดังชัด ไหล่ซ้ายของเจี้ยนเฉินแหลก เขาไม่รู้สึกอะไรเลยที่แขนซ้ายเจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่เหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วทั่วปกคลุมไปทั่วหน้าผากของเขา อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีความตั้งใจที่จะถอย เขาปรากฏตัวข้าง ๆ เซียนระดับราชาในขณะที่เขาทนกับความเจ็บปวดไว้ เขาเหวี่ยงหมัดไปที่หว่างขาของเซียนระดับราชาอีกครั้งเหมือนก่อนหน้านี้ ทำให้มันกระเด็นขึ้นไปครึ่งเมตรศพเซียนระดับราชาไม่มีความเฉลียวฉลาด มันไม่เข้าใจในสิ่งที่เจี้ยนเฉินกำลังจะทำ ส่งที่อยู่ในจิตใจของมันทั้งหมดคือการกำจัดสิ่งแปลกปลอมจากภายนอก ไม่มีอื่นใดนอกจากนั้นมันหันมาทันที และโจมตีด้วยฝ่ามือไปที่เจี้ยนเฉินเหมือนก่อนหน้านี้เจี้ยนเฉินคาด
