มาได้ 80 กิโลเมตร พวกเขาผ่านเขตหมอกและมาถึงที่รอบนอกของมหาสมุทรดวงดาวยิ่งลึกเข้าไปเท่าไรหมอกก็ยิ่งหนาขึ้นไปเท่านั้น หลังจากที่ผ่านมา 80 กิโลเมตร หมอกก็บังไปหมดทั่วร่างกาย ในตอนนี้ เจี้ยนเฉินไม่สามารถที่จะมองเห็นอะไรได้เลย ถ้าเขายื่นมือออกไป เขาก็คงไม่เห็นนิ้วของเขาด้วย หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ได้หายไปอย่างสมบูรณ์ มีเพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่จมูกของเจี้ยนเฉินสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของนาง นี่ทำให้เจี้ยนเฉินต้องพึ่งประสาทสัมผัสทางจมูกเพื่อดมกลิ่นน้ำหอมของนางเพื่อให้รู้ว่านางอยู่ที่ไหนทันใดนั้นเอง เจี้ยนเฉินก็รู้สึกว่าหมอกด้านหน้าเขานั้นกระเพื่อมอย่างรุนแรง หลังจากนั้นไม่นาน ร่างพร่ามัวก็ปรากฏขึ้น ก่อนที่จะถูกมองเห็นได้อย่างชัดเจน มันคือหญิงวัยกลางคนที่สง่างามในชุดขาว และนางกำลังยิ้มอย่างมีเมตตามาที่เจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินจ้องตาไม่กระพริบไปที่หญิงด้านหน้าเขา ในขณะที่อารมณ์ของเขาถาโถมไปด้วยความเหลือเชื่อพร้อมกับความเจ็บปวดแปลก ๆ“เซียงเอ๋อ ทำไมเจ้าถึงได้มาที่นี่ ? เจ้ามาเยี่ยมแม่ใช่หรือไม่ ? ” หญิงที่งดงามพูดออกมาอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มที่มีเมตตาของนางละลายใจที่แข็งเหมือนหินของเจี้ยนเฉิน“ท่านแม่ ! ” เจี้ยนเฉินตะโกนออกไปอย่างไม่รู้ตัว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและแม้แต่ตาของเขายังแดงก่ำแม้ว่าภาพหลอนจะมีผลกระทบกับการมองเห็นของเจี้ยนเฉิน แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เจี้ยนเฉินสับสน เขารู้ดีว่าแม่ของ
