ือไม่ ? ” จี้นั้นเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะของตระกูลเจียงหยาง มีจี้ด้วยกันหลากหลายประเภท และทุก ๆ คนที่เป็นทายาทโดยตรงของตระกูลจนไปถึงคนที่ทำงานเป็นทหารรับจ้างและยามรักษาการจะมีคนละอัน จี้ของเจี้ยนเฉินเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะของทายาทโดยตรงชายชรารู้สึกถึงอะไรหลายอย่างในขณะที่ความทรงจำก็ปรากฎขึ้นมาในดวงตาของเขา เขาจำต้นกำเนิดที่มาของจี้นั้นได้เพียงแค่มองปราดเดียว โดยเฉพาะลายสีน้ำตาลที่ดูเก่าแก่ เขาไม่มีทางที่จะลืมมัน เพราะเขาสร้างมันมาหลายปีมาแล้ว“ข้าถามได้หรือไม่ว่าเจ้าได้จี้นั่นมาจากที่ไหน ? ” ชายชราถาม ท่าทางของเขานั้นซับซ้อนและมีความหลากหลายในอารมณ์ในตอนนี้ เจี้ยนเฉินได้ยืนยันความคลางเคลงในใจของเขา เขาพูด “มันเป็นท่านพ่อของข้าที่ให้ข้ามา”สายตาของชายชราเป็นประกายทันที เขามองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างสดใสก่อนที่จะพูดออกมา “เจ้ามาจากอาณาจักรเกอซุนบนทวีปเทียนหยวนใช่หรือไม่ ? ” เสียงของชายชราสั่นเล็กน้อยและมีความตื่นเต้นที่หาได้ยากจากเขา ในตอนนี้ แม้แต่ทำนองเพลงบรรเทาวิญญาณก็ไม่สามารถเก็บกดอารมณ์ของเขาเอาไว้ได้“ถูกต้อง ข้ามาจากอาณาจักรเกอซุน ข้าสืบเชื้อสายมาจากตระกูลเจียงหยางแห่งอาณาจักรเกอซุน” เจี้ยนเฉินเริ่มที่จะตื่นเต้นชายชรารับจี้หยกจากมือของเจี้ยนเฉินมาตรวจดูอย่างใกล้ชิด เขาพึมพำกับตัวเอง “เมืองลอร์ ! ตระกูลเจียงหยาง ! ” ชายชราแสดงอารมณ์ที่เขามีในความทรงจำออกมา และน้ำตาสองสายก็ไหลรินลงมาช้า ๆ
