วลทั้งหมด เจียงหยาง หู่ค่อยๆ หลับตาลงขณะที่รำพึงออกมา เขาแลดูจะเข้าใจอะไรบางอย่างไม่ได้นะ อาหู่ เจ้าไม่สามารถเข้าร่วมกับอารามจิตพิสุทธิ์ได้ ข้าเป็นแม่ของเจ้า เจ้าไม่สามารถลืมแม่ของเจ้าได้ ป้าสองและป้าสามของเจ้า น้องสาวเจียงหยางหมิงเยว่ น้องชายเจียงหยางเค่อและเจียงหยางเซียงเทียน พวกเขาทั้งหมดเป็นครอบครัวของเจ้า เจ้าจักมีวิธีที่สามารถลืมพวกเขาได้ยังไง เมื่อได้ยินว่าเจียงหยางหู่จักต้องตัดความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีอยู่ หลิงหลงก็พลันกลายเป็นคลุ้มคลั่ง นางพูดอย่างเร่งรีบในขณะที่น้ำเสียงของนางถูกเอ่ยขึ้นอย่างน่ากลัวแปลก ๆ ชั่วครู่นั้นนางกระทั่งลืมเกี่ยวกับแขนขาที่หายเป็นปกติของเจียงหยาง หู่ถึงแม้ว่าหลิงหลงจักได้คิดถึงเกี่ยวกับการรักษาเจียงหยางหู่มาหลายครั้ง ถ้าหากการคืนสภาพอย่างเต็มที่มาพร้อมกับการตัดขาดสานสัมพันธ์ทั้งหมดของครอบครัว หลิงหลงก็ยินดีที่จะให้เจียงหยางหู่ยังคงอยู่ในสภาพเดิม เป็นเพราะนางรู้ดีว่าเมื่อเจียงหยางหู่ตัดความรู้สึกและสายสัมพันธ์กับครอบครัวทั้งหมด นางก็จะเสียลูกของนางไป ลูกชายของนางก็จะไม่รู้จักนางอีกต่อไป ซึ่งในฐานะแม่แล้ว นี่นับว่าเป็นเรื่องที่น่าเจ็บปวดมาก แม่ไม่เคยต้องการให้ลูกชายของพวกนางตีตัวออกห่างเช่นนี้เจียงหยางหู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เขาสงบนิ่งไร้ซึ่งความผันผวนของอารมณ์ใด ๆ ท่านแม่อย่ากังวลเลย ไม่ว่าข้าจักเปลี่ยนไปแค่ไหน ท่านจักยังคงเป็นท่านแม่ของข้าตลอดไป ทั้งท่า
