เสียงที่ไร้ซึ่งอารมณ์ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศว่า มารดาของเจียงหยางหู่ ถ้าหากเจ้าต้องการให้ลูกของเจ้ากลายเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของทวีปนี้ จงอย่าหยุดเขาเลย มิฉะนั้นเจ้าจักทำลายศักยภาพของเขาไปเจียงหยางหู่และผู้คนจากอารามจิตพิสุทธิ์ต่างก็หายตัวไปจนหมด พวกเขาออกเดินทางไปแล้ว หลิงหลงจ้องมองที่ท้องฟ้าที่ซึ่งหายตัวไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลนองออกมาจากดวงตาราวกับน้ำพุอาหู่ อาหู่ เจ้าต้องกลับมาน่ะ แม่มักจะรอเจ้าอยู่ที่นี่จนกว่าเจ้าจะกลับมา เจ้าไม่สามารถลืมแม่ของเจ้าได้ หลิงหลงพูดเบา ๆ ราวกับว่านางสูญเสียความสามารถของเธอในการพูด นางเสียใจ นางรู้สึกราวกับว่าเจียงหยางหู่ทอดทิ้ง เขาจักไม่มีวันหวนกลับมาอีกเป็นเพราะนางรู้ว่าครั้งต่อไปที่นางเห็นลูกชายของนาง เขาอาจจะไม่รู้จักนางอีกต่อไปพี่สาว จงอย่าได้เศร้าใจอีกเลย ท่านเลิกกังวลเถิด อาหู่เองแน่นอนว่าเขาย่อมไม่ลืมท่าน ข้ามั่นใจว่าเขาย่อมแวะมาเยี่ยมท่านอีกครั้งเร็ว ๆ นี้เป็นแน่ หยูเฟิงหยานรีบไปปลอบโยนนางคนจากตระกูลผู้พิทักษ์ได้ประจักษ์แก่ทุกสิ่งทุกอย่างขณะที่พวกเขาลอยตัวอยู่บนท้องฟ้า ไม่มีใครสามารถสงบสติได้และหลาย ๆ คนมองไปที่เจียงหยาง ซู หยวนเซียวและเจียงหยางอวี้หยวนด้วยความอิจฉาที่ไม่อาจคาดเดาได้ตระกูลสาขาของตระกูลเจียงหยางแห่งนี้โดดเด่นมาก มันเป็นความจริงที่ให้กำเนิดสามอัจฉริยะที่ไร้ผู้ใดเปรียบ และการเกิดขึ้นโดยพลันถึงความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง
