กูลผู้พิทักษ์เจียงหยางนั้นไม่สามารถลบหลู่ได้จริง ๆ หากทำอะไรเกินไป แม้แต่สมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงจะพลอยโดนลูกหลงจากการโจมตีของตระกูลเจียงหยางก็เป็นได้วันนี้สมาคมทำได้เพียงยอมรับความพ่ายแพ้เจียงหยางซูอวี้หยวนไม่สนใจสถานการณ์เบื้องบน นางคุกเข่าลงข้าง ๆ เจียงหวูจี่ก่อนถามอย่างร้อนใจ “เจียงหวูจี่ บอกข้ามาว่าคงเอ๋ออยู่ที่ไหน คงเอ๋อเป็นอย่างไรบ้าง ? “หลังจากได้รับยาไป อาการบาดเจ็บของเจียงหวูจี่ก็ดีขึ้นมามาก เขาค่อย ๆ ยืนขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วพูดอย่างขมขื่น “ฮูหยินผู้เฒ่า นายท่านจากไปหลายร้อยปีก่อน ท่านออกไปหาวิธีทำลายผนึก นับแต่วันนั้นจนวันนี้ยังไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อย”“เกิดอะไรขึ้น ! ? คงเอ๋อ – คงเอ๋อ…” เจียงหยางซูอวี้หยวนหมดคำพูดไปทันที ตอนแรกนางเต็มไปด้วยความหวัง ก่อนจะสิ้นหวังลงยิ่งกว่าเก่าหลังได้ยินคำตอบของลุงเจียง นางคิดว่าจะได้พบลูกชาย เจียงหยางซูหยุนคง หลังได้พบกับเจียงหวูจี่ แต่ไม่เคยคิดว่าจะกลับกลายเป็นเช่นนี้
“เจียงหวูจี่ เป็นเจ้าจริง ๆ “
คำสรรพนามที่เจียงหวูจี่ใช้ “ฮูหยินผู้เฒ่า” และ “นายท่านผู้เฒ่า” กับเจียงหยางซูอวี้หยวนและเจียงหยางซูหยวนเซียว ทำให้ทั้งสองรู้แน่ชัดแล้ว เจียงหยางซูอวี้หยวนไม่สงสัยเกี่ยวกับเจียงหวูจี่อีกต่อไป ก่อนร้องออกมาอย่างดีใจ
สำหรับเจียงหยางซูหยีหยวน การที่ได้พบกับเจียงหยางจี้ก็เท่ากับตามหาลูกชายตัวเองพบ การที่นางดีใจยามนี้ไม่ใช่เพราะเจอเจียงหวูจี่
