การแรกก็คือนางไม่สามารถเอาเครื่องประทินผิวออกมาโดยไม่มีเหตุผลได้ หากบอกว่าทำเอง แล้วเอาอะไรมาทำ? ไม่ได้ใช้วัตถุดิบอะไรเลย จะพูดจาเหลวไหลอะไร
ประการที่สองคือ นางอยากลองทำสบู่ด้วยตัวเอง สกัดน้ำมันหอมระเหย และทำน้ำหอม แม้ว่านางจะทำไม่เป็น แต่สามารถซื้อหนังสือจากเถาเป่ามาค่อยๆ ศึกษาได้
ประการที่สามก็คือ ขุนนางในยุคโบราณล้วนชื่นชอบการปลูกดอกไม้ และดื่มชา หากเป็นดอกไม้พันธุ์หายาก ต่อให้แพงแค่ไหนก็มีคนยอมควักกระเป๋าจ่าย ส่วนเมล็ดพันธุ์พืชผลยังไม่จำเป็นต้องซื้อ เพราะตอนนี้บิดายังไม่ได้ซื้อที่ดิน
ดังนั้นอวิ๋นเจียวจึงซื้อเมล็ดพันธุ์ดอกไม้มาก่อน จากนั้นก็ซื้อขวดดินเผาปากกว้าง และเครื่องประทินผิวกลิ่นเหมยกุย [1] ไป๋เหอ [2] ดอกส้ม และว่านหางจระเข้ รวมถึงหนังสือสอนทำสบู่ด้วยตัวเอง น้ำมันหอมระเหย และน้ำหอม ที่สำคัญที่สุดคือ นางซื้อแชมพู ครีมอาบน้ำ และยาสีฟัน!
ระดับทางสังคมของแคว้นต้าเยี่ยใกล้จะเทียบเคียงกับสมัยราชวงศ์ซ่ง ในยุคนี้มีสบู่แบบหยาบๆ แล้ว เรียกกันว่า ‘อี๋จื่อ’ ทำจากน้ำขี้เถ้าและไขมันแพะ
ขณะเดียวกันก็มีการใช้กระดูกหลายชนิด หรือแม้กระทั่งงาช้าง นำมาทำแปรงสีฟันแบบหยาบๆ เรียกว่า ‘แปรงขัดฟัน’ แม้ว่าจะมียาสีฟัน แต่คนส่วนใหญ่ในตอนเช้ามักจะใช้กิ่งหลิวจุ่มเกล
