เจียวเอ๋อร์ ของพวกนี้คืออะไรกัน?”
อวิ๋นเจียวตอบพร้อมรอยยิ้ม “ท่านแม่ ขวดที่มีกลิ่นเหมยกุยคือเครื่องประทินผิว ขวดที่มีกลิ่นซวิ่นอีเฉ่า [3] คือสบู่เหลวอาบน้ำ ส่วนขวดที่มีกลิ่นแตงกวาเป็นยาสระผม และกลิ่นป๋อเหอ [4] คือยาสีฟันเจ้าค่ะ!”
ฟางซื่อประหลาดใจเป็นอย่างมาก เพียงแค่ได้ยินชื่อก็รู้แล้วว่าใช้ทำอะไร แต่ฟางซื่อไม่เคยได้กลิ่นของสิ่งเหล่านี้มาก่อน “เจียวเอ๋อร์ แล้วเจ้าได้สิ่งเหล่านี้มาจากไหน?”
อวิ๋นเจียวตอบ “ก่อนที่พวกเราจะออกจากเมืองหลวง พวกเรามักจะออกไปซื้อของข้างนอกไม่ใช่หรือเจ้าคะ? ข้าซื้อสิ่งเหล่านี้มาจากพ่อค้าต่างแคว้น แถมเขายังบอกวิธีทำข้าด้วย!”
อวิ๋นเจียวได้แต่คิดในใจว่า การแต่งเรื่องโกหกนี่มันทำให้คนเหนื่อยจริงๆ ! เดี๋ยวก็เป็นนักพรต เดี๋ยวก็เป็นพ่อค้าต่างแคว้น! จนบางทีนางยังเกือบจะเชื่อคำพูดของตัวเองเลยทีเดียว
“ท่านแม่ วันนี้อากาศดียิ่งนัก พวกเรากินข้าวเสร็จแล้วลองใช้ยาสระผมกันก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ? ตกค่ำค่อยลองใช้สบู่เหลวอาบน้ำกัน!”
โชคดีที่อาการตัวร้อนของเด็กชายที่เก็บมาคนนั้นหายดีแล้ว อารมณ์ของฟางซื่อจึงดีเป็นพิเศษ นางพยักหน้าเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม “ตกลง ฟังเจ้าก็ได้! หากของพวกนี้ใช้ได้ดี เจียวเอ๋อร์บอกวิธีทำกับแม่นะ ต่อไปแม่จะทำให้เจ้าใช้เอง!”
อวิ๋นเจียวไหนเลย
