นิ่นนานมากกว่านางจะมีโอกาสได้พบเจี้ยนเฉินอีกครั้ง
เจี้ยนเฉินถอนหายใจอีกครั้งก่อนเดินมาอยู่ข้าง ๆ โหยวเยว่ “เยว่เอ๋อ อย่าหักโหมดูแลกลุ่มทหารรับจ้างมากนัก หากทำได้ ให้มอบหมายงานกับคนใต้บังคับบัญชาจัดการ หลังข้าจากไป ขอให้เจ้าฝึกฝนให้มากที่สุด นั้นเป็นทางเดียวที่จะยืดอายุขัย หวังข้าคราวหน้าข้ากลับมา เจ้าจะเป็นเซียนสวรรค์ได้แล้วในยามนั้น”
น้ำตาของโหยวเยว่ไหลรินราวน้ำฝน นางกัดปากตัวเองเบา ๆ สะอื้นเป็นครั้งคราว “เจี้ยนเฉิน เยว่เอ๋อจะตั้งใจฝึกฝน เยว่เอ๋อจะรอเจ้ากลับมา”
เจี้ยนเฉินมองไป๋เหลียน แววตาผูกพันผุดขึ้นมา ก่อนพูดขึ้น “เหลียนเอ๋อ เจ้าเองก็ต้องหมั่นฝึกฝนให้มาก”
“พี่ชาย ท่านสัญญากับเหลียนเอ๋อนะว่าท่านจะกลับมาโดยปลอดภัย” ไป๋เหลียนร้องไห้ เสียงของนางอู้อี้เพราะร้องไห้ “ท่านพ่อก็จากข้าไป ท่านแม่เองก็จากไป ท่านป้าก็เช่นกัน พี่ชาย เหลียนเอ๋อเสียท่านไปไม่ได้” หลังจากพูดจบนางตรงเข้าไปในอ้อมอกเจี้ยนเฉิน เสียงร้องไห้โหยหวนราวใจแหลกสลาย
“เหลียนเอ๋อ พี่สัญญาว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย”
..
หลังจากการจากลาที่ราวกับการลาจากตลอดกาล เจี้ยนเฉินและเทียนเจี้ยนจึงจากกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี
“ผู้อาวุโส ข้าอยากไปอาณาจักรฉินหวง ข้าจะไปนำร่างท่านพ่อท่านแม่กลับมา” เจี้ยนเฉินพูด
เทียนเจี้ยนผงกหัวรับคำเบา ๆ ก่อนเปิดมิติ พาเจี้ยนเฉินมายังท้องฟ้าเหนือเมือง หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินตรงไปยังพระราชวังฉินสวรรค์
ทันใดนั้นเองร่าง
