ม้ดอกและพูดเบา ๆ ว่า พี่ชาย ข้ามาในเวลานี้เพื่ออำลาเจียงหยางหู่ยิ้มเล็กน้อย น้องชาย ทำไมเจ้าถึงไม่อยู่อีกสักครู่ล่ะในตอนนี้ แทนที่จะรีบร้อนไปใย เจ้าใช้เวลาในคฤหาสน์ไปกี่วันเองหรือ ? “ได้ยินอย่างนั้น เจี้ยนเฉินหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาก่อนที่จะผลักดันรถเข็นเข้าอาคาร เขากล่าวว่า พี่ชาย คนอื่น ๆ ข้าอำลามาแล้ว ซึ่งข้ามาในครั้งนี้มีบางอย่างที่นอกเหนือจากการอำลาท่าน นั่นก็คือการรักษาแขนขาของท่าน
เทียนเจี้ยนมาคนเดียว เขาดูคล้ายกับคนธรรมดา แต่เสื้อผ้าสีขาวของเขาดูเหมือนจะมีกลิ่นอายของสวรรค์ ลมแรงขึ้นสูงบนท้องฟ้าทำให้อาภรณ์ของเขาปลิวขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผมสีดำยาวของเขาเองก็ลอยอยู่ในอากาศ
เทียนเจี้ยนมองเจี้ยนเฉินด้วยท่าทางที่ซับซ้อน ข้าไม่เคยคิดว่า เจ้าจะมาไกลถึงที่นี่ เจี้ยนเฉิน โชคดีที่ข้าได้ทิ้งเครื่องหมายไว้ที่ตัวเจ้า ไม่งั้นคงหาเจ้าไม่ได้ง่าย เจี้ยนเฉินตอนนี้ตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบกำลังค้นหาเจ้าทั้งทวีป เจ้าไม่เหมาะที่จะอยู่ที่ทวีปเทียนหยวนอีกต่อไปแล้ว เจ้าควรรีบออกไปโดยเร็ว
ได้ยินอย่างนั้น สีหน้าของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบกล่าวว่า อาวุโส ตอนนี้เสือขาวมีสถานที่ที่จะซ่อนตัวได้แล้ว ซึ่งไม่ต้องกังวลว่าจะถูกพบอีก นอกจากนี้ทวีปเทียนหยวนยังใหญ่มาก ถ้าข้าซ่อนตัวได้ดี มันย่อมเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะหาข้าได้
สถานที่ซ่อนตัวที่เจ้ากล่าว คงเป็นวัตถุเซียนของสมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงล่ะสิ
