่างเขินอาย “ที่ชนบทไม่มีเรื่องอะไรน่าสนใจหรอก!”
“น้องเจียวเอ๋อร์อยากฟังเรื่องอะไร? ข้าเล่าให้ฟังเอง!” ฉี่เสียงชอบน้องสาวคนนี้มาก นางทั้งฉลาดและน่ารัก ผิวพรรณผุดผ่อง เวลาได้ยินนางพูดหรือเห็นนางยิ้ม หัวใจของเขาก็อ่อนยวบไปหมด
อวิ๋นเจียวจึงเอ่ยขึ้น “เช่นนั้นพวกเราไปคุยกันที่ห้องครัวเถอะ อย่าไปรบกวนพวกท่านผู้ใหญ่คุยธุระเลย!”
ฟางซื่อมองเด็กๆ ด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนจะกำชับอวิ๋นฉี่เยว่ “ดูแลน้องๆ ให้ดี อย่าปล่อยให้เจ้าลิงสองตัวนี้ไปก่อกวนพี่ฉี่ชิ่งกับพี่ฉี่เสียงเข้าล่ะ!”
อวิ๋นฉี่เยว่พยักหน้า แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ขอรับ ท่านแม่!”
ในห้องครัวมีโต๊ะกับม้านั่งอยู่แล้ว เป็นที่ที่ชุนเหมยกับอากุ้ยใช้กินข้าวเป็นประจำ แม้ว่าตอนอยู่ที่เมืองหลวง ครอบครัวอวิ๋นโส่วจงจะเป็นเพียงครอบครัวเล็กๆ ใช้ชีวิตอย่างประหยัดมัธยัสถ์ ปฏิบัติต่อคนรับใช้สองคนนี้เป็นอย่างดี แต่ฟางซื่อก็ตั้งกเกณ์ไว้อย่างเคร่งครัด
คนรับใช้ก็คือคนรับใช้ ไม่อาจนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเจ้านายได้
อวิ๋นเจียวเป็นคนจากยุคปัจจุบัน แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะท้าทายกของฟางซื่อ เพราะที่นี่คือยุคโบราณ นางไม่มีความกล้าหาญที่จะปฏิวัติ และไม่มีความสามารถที่จะล้มล้างระบบศักดินา
สิ่งที่นางต้องการในชีวิตนี้ก็คือใช้ประโยชน์จากระบบเถาเป่า เพื่อให้คนในครอบ
