าก อ้อจริงซิ ศิษย์น้องหยางยู่เทียน ข้าได้ยินมาจากท่านอาจารย์หลังที่ข้าออกมาจากการเก็บตัวเมื่อวานว่า เจ้ามีสมบัติป้องกันตัวที่สามารถป้องกันการโจมตีจากเซียนผู้คุมกฎได้ ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าศิษย์น้องจะให้ข้าดูมันได้หรือไม่ ? ““ศิษย์พี่หยุนเทียน ข้าต้องขอโทษด้วย เกราะทองนี้ข้าไม่เคยถอดออกเลย และถ้าข้าถอดมันออก มันคงยุ่งยากแน่ ๆ ข้าจะให้ศิษย์พี่หยุนเทียนดูในครั้งหน้าแล้วกัน” เจี้ยนเฉินพูดพร้อมรอยยิ้ม“ถ้ามันไม่สะดวกก็เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน หยุนเทียนยิ้มโดยไม่ได้สนใจ เขาหยุดสักพักก่อนที่จะพูดต่อ ศิษย์น้องหยางยู่เทียน มันช่างเป็นโชคดีจริงจริงที่เจ้าได้สมบัติเช่นนั้นมา ข้าคิดว่าถ้าข้าได้มันมา ข้าคงจะไม่ใส่มันเองและมอบมันให้กับท่านอาจารย์แทนเพราะว่าสมบัติแบบนี้สามารถแสดงประสิทธิภาพได้เต็มที่จากจอมยุทธเช่นอาจารย์เท่านั้น เจ้าคิดแบบเดียวกันหรือไม่ ? ” หยุนเทียนมองไปที่เจี้ยนเฉินพร้อมรอยยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่าทีของเจี้ยนเฉินก็มืดมนลงเล็กน้อย สายตาของเขาเย็นชา สิ่งที่หยุนเทียนสื่อคือการที่จะให้เจี้ยนเฉินมอบเกราะที่อยู่บนตัวเขานั้นให้กับท่านประธาน
ท่านประธาน ท่านผู้อาวุโสสูงสุดและชายวัยกลางคนทั้งสามคนละสายตาไปจากเจี้ยนเฉินและจ้องมองการต่อสู้ที่เกิดขึ้นในที่ห่างออกไป
“คนพวกนั้นมาจากนิกายใต้พิภพและหอยามะ ใครจะไปคิดล่ะว่าสองในสามองค์กรลอบสังหารที่หายไปตั้งพันปีแล้วจะมาในครั้งนี้” ผู้อาวุโสสูงสุดพูด
