หรูหราที่ติดตราสัญลักษณ์ของสมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงกำลังวิ่งอยู่ที่ถนนกว้างในเมืองแห่งเทพเจ้า ภายในรถม้านั้น เจี้ยนเฉินที่อยู่ในชุดขาวนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่กับเสือขาวตัวเล็กที่อยู่บนตักเขา ข้าง ๆ เขานั้นคือองครักษ์ของเขา หยางหลิง
อาการบาดเจ็บรุนแรงของหยางหลิงที่เกิดขึ้นบนเรือนั้นได้รับการรักษาเป็นการส่วนตัวจากท่านผู้อาวุโสของสมาคม ดังนั้นเขาจึงฟื้นตัวอย่างเต็มที่แล้ว ในตอนนี้เขานั่งอย่างเย็นชาอยู่ในรถม้าและปกป้องเจี้ยนเฉินอยู่เงียบ ๆ
ในรถม้าที่กระตุกไปมา เจี้ยนเฉินลืมตาอย่างช้า ๆ เขามองไปที่ยางหลิงแล้วพูด “หยางหลิง ข้าสงสัยว่าเจ้าตัดผ่านเซียนสวรรค์วัฎจักรที่ 6 มานานขนาดไหนแล้ว ? “
“อาจารย์หยางยู่เทียนที่เคารพ หยางหลิงนั้นได้หยุดอยู่ที่วัฎจักรที่ 6 มาเกือบศตวรรษแล้ว” หยางหลิงตอบอย่างไร้อารมณ์ แต่สายตาที่เขามองไปที่เจี้ยนเฉินนั้นมันก็เต็มไปด้วยความเคารพอย่างปิดบังไม่อยู่
“ศตวรรษหนึ่ง ! ” เจี้ยนเฉินพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ นั้นมันประมาณ 4 เท่าของอายุของเขาในตอนนี้เลย
“หยางหลิง ข้าเชื่อว่าเจ้าจะหาทางและสำเร็จเป็นเซียนผู้คุมกฎได้ในอีกไม่นานนัก” เจี้ยนเฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ในตอนนี้สถานะของหยางหลิงในใจของเจี้ยนเฉินนั้นแตกต่างจากที่เคยเป็นมาก่อน
ท่าทีของหยางหลิงเศร้าหมอง “มันจะง่ายอย่างนั้นได้อย่างไรที่จะเป็นเซียนผู้คุมกฎ มีคนหลายคนในทวีปเทียนหยวน รวมทั้งพวกที่เก่งกาจบางคนด้วย แ
