น์ ชายชราในชุดสีฟ้าเดินออกมาจากข้างใน น้ำเสียงของเขานั้นอบอุ่นโดยไม่มีความเย่อหยิ่ง ในขณะที่ดวงตาของเขาฉายแววเฉลียวฉลาดและกำลังสำรวจเจี้ยนเฉินอยู่
เจี้ยนเฉินประสานมือทำความเคารพชายชรา “ข้าคือหยางยู่เทียน ข้ามาเยี่ยมภายใต้คำเชิญของท่านหัวหน้าที่เคารพ ! “
ชายชราหัวเราะคิดคัก “คนรับใช้แก่นี้ เป็นพ่อบ้านรองของตระกูลซาร์ ขอคารวะท่านอาจารย์หยางยู่เทียน อาจารย์หยางยู่เทียน ท่านหัวหน้ากำลังรอท่านอยู่ที่ห้องโถงหลักแล้ว กรุณามากับข้า”
“ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ขอรบกวนท่านพ่อบ้านนำทางไปเลย ! ” การกระทำและคำพูดของเจี้ยนเฉินได้รับการอบรมและสุภาพเรียบร้อย เขาไม่ได้เย่อหยิ่งหรือไม่ระมัดระวัง ไม่ได้ถ่อมตนหรือวางอำนาจ แม้ว่าเขาจะมาที่ตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองแห่งเทพเจ้า เขาก็ยังใจเย็นและสงบนิ่งหมือนอย่างเคย
เมื่อได้เห็นดังนั้น พ่อบ้านรองก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้ารับในใจ “หยางยู่เทียนนี้มีดีจริง ๆ ! “
เจี้ยนเฉินและหยางหลิงได้ตามพ่อบ้านเข้าไปในตระกูลซาร์ หลังจากนั้น เขาก็ได้ผ่านห้องหลายห้องไปโดยมีพ่อบ้านเดินนำ ก่อนจะไปถึงที่กึ่งกลางห้องโถงที่ใหญ่โต ที่ปลายสุดของห้องโถงมีชายวัยกลางคนในชุดม่วงทองนั่งอยู่ เขาคือหัวหน้าของตระกูลซาร์ และเบื้องล่างเขาลงไปนั้นมีคนที่มีอายุหลากหลายนั่งอยู่สองฝั่ง
เจี้ยนเฉินยืนอยู่ที่กลางห้องโถงและประสานมือคำนับไปที่ชายวัยกลางคนอย่างสบาย ๆ “หยางยู่เทียนคารวะท่านหัวหน้า”
สายตาของหัวหน้า
