ียนธาตุแสงของข้าอยู่ในนั้น เมื่อเจ้าสำเร็จระดับ 7 แล้ว เจ้าคงจะได้ใช้เหรียญนั้น เพราะว่ามันยังมีความสามารถอย่างอื่นอยู่อีก มันได้บรรจุพลังงานดั้งเดิมไว้” ผู้อาวุโสสูงสุดส่งเหรียญสีม่วงให้กับเจี้ยนเฉินอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินจากไป เมื่อเขาไปถึงที่ประตู เสียงฝีเท้าของเขาก็เบาลงเล็กน้อย เขามองไปที่เจี้ยนเฉินอีกครั้งและกล่าวว่า “หยางยู่เทียน ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ลืมไปนะว่าท่านประธานของสมาคมคืออาจารย์ของเจ้า ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเจ้าสองคนอาจจะไม่ได้ลึกซึ้งอะไรมาก แต่ท่านประธานประเมินค่าเจ้าไว้สูงมากและตั้งความหวังไว้กับเจ้า และสิ่งที่สำคัญคือเขาปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนว่าเจ้าเป็นเสาหลักในอนาคตที่จะคอยค้ำจุนสมาคม อย่าทำให้พวกเราผิดหวัง” หลังจากพูดจบ ผู้อาวุโสสูงสุดก็เดินจากไป
ท่าทีของเจี้ยนเฉินสับสน สิ่งที่ท่านผู้อาวุโสสูงสุดพูดก่อนที่เขาจะจากไปได้ก้องกังวานอยู่ในจิตใจของเขา เขาไม่มั่นใจว่าผู้อาวุโสสูงสุดรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเขาหรือยัง แต่มันก็ทำให้เจี้ยนเฉินครุ่นคิดว่ามันหมายถึงอะไร
ในวันถัดมา ชายวัยกลางคนในชุดขาวได้มาพบเจี้ยนเฉินแล้วพูด “ท่านอาจารย์หยางยู่เทียนที่เคารพ หัวหน้าตระกูลซาร์เชิญให้ท่านไปพบที่ตระกูลในฐานะแขก”
“ตระกูลซาร์ ! ” เมื่อได้ยินดังนั้น เจี้ยนเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนพูดออกไปว่า “ข้าทราบแล้ว เจ้าออกไปได้”
หลังจากที่ชายวัยกลางคนออกไป ท่าทีของเจี
