“เจ้ารองเอ๋ย…” ผู้เ ฒ่าอวิ๋นพูดไม่ออก รู้สึกปวดหนึบในใจ “เรื่องบ้านไม่ต้องรีบร้อน เจ้าอยู่ไปก่อนเถอะ…”
“น้ำใจของท่านพ่อข้ารับไว้แล้ว แต่ไม่รบกวนแล้วขอรับ!” กล่าวจบอวิ๋นโส่วจงก็พาลูกชายลูกสาวออกจากห้องโถงไป
ร่างกายของเถาซื่อยังคงสั่นเทา สายตาที่มองตามหลังอวิ๋นโส่วจงและครอบครัวเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ส่วนอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ ตอนนี้ในหัวคิดถึงแต่เครื่องประดับบนศีรษะของอวิ๋นเจียว เมื่อเห็นว่าอวิ๋นเจียวและคนอื่นๆ เดินจากไปจนไม่เห็นเงาแล้ว นางก็ร้อนใจยิ่งนัก แต่ตอนนี้นางไม่มีทางที่จะเอามาได้
ผู้เ ฒ่าอวิ๋นดูแก่ชราลงไปสิบปี ในใจของเขา… ทั้งเจ็บปวดและขมขื่น
อวิ๋นโส่วจงพาลูกๆ ทั้งสามกลับไปที่ห้อง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องโถงให้ฟางซื่อฟังคร่าวๆ จากนั้นก็รีบนำเงินไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้าน
ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม อวิ๋นโส่วจงก็กลับมา ผู้ที่กลับมาพร้อมกับเขายังมีอวิ๋นโส่วกวงพี่ใหญ่ตระกูลอวิ๋น และจางเฉวียนฟา บุตรชายคนที่สามของผู้ใหญ่บ้าน จางเฉวียนฟาไม่เพียงแต่มาด้วยตัวเอง ยังนำรถลากวัวมาด้วยหนึ่งคัน
