ผู้เ ฒ่าอวิ๋นมองอวิ๋นโส่วจง สีหน้าหม่นหมองลง “เจ้ารอง… เจ้ากำลังโทษข้าหรือ?”
อวิ๋นโส่วจงไม่เอ่ยตอบ
“จะให้ทำยังไงได้ ปีนั้นเกิดภัยอดอยาก ผู้คนล้มตายเป็นเบือ เงินที่ได้จากการขายนางก็เอาไว้เลี้ยงดูคนตระกูลอวิ๋นอย่างพวกเจ้า จะตำหนิหรือ เขามีสิทธิ์อะไรจะมาตำหนิเล่า?”
อวิ๋นโส่วจงแค่นเสียงเย็นชา “ปีนั้นเกิดภัยอดอยาก ผู้คนล้มตายมากก็จริง แต่ตอนนั้นตระกูลอวิ๋นยังมีเสบียงอาหารอยู่ บวกกับข้าวที่ข้าส่งมาให้อีก อย่างน้อยก็ประทังชีวิตไปได้จนกว่าทางราชสำนักจะส่งเสบียงมาช่วยเหลือในอีกสองเดือนให้หลัง!”
ได้ยินดังนั้น เถาซื่อโวยวายขึ้นทันที “ใครจะไปรู้ว่าทางราชสำนักจะส่งเสบียงมาช่วยเหลือ? ยายเ ฒ่าเช่นข้าต้องทำงานหนักเลี้ยงดูคนทั้งบ้าน กลัวว่าทุกคนจะอดตาย ส่วนเจ้ากลับมาไม่คิดจะกตัญญูต่อพ่อแม่ คิดแต่จะจับผิดพ่อแม่ ยิ่งไปกว่านั้นยายเ ฒ่าเช่นข้าขายฮวาเอ๋อร์แล้วจะทำไม? ต่อให้เป็นพวกเจ้าพี่น้อง ยายเ ฒ่าเช่นข้าอยากจะขายก็ขายได้ทั้งนั้น! เป็นหลักถูกต้องชอบธรรม! อีกอย่างนะ เจ้ารอง ยายเ ฒ่าอย่างข้าขอพูดตรงนี้เลย รีบมอบเงินของพวกเจ้าออกมาให้ส่วนกลางซะ! พวกเจ้าเป็นคนตระกูลอวิ๋น ข้าวของที่พวกเจ้านำกลับมาก็เป็นของตระกูลอวิ๋นทั้งสิ้น!”
