เช้าวันรุ่งขึ้น อวิ๋นเจียวตื่นแต่เช้าตรู่ พอนางเห็นฟางซื่อกับอวิ๋นโส่วจงก็รีบพูดขึ้นทันทีว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าอยากไปเที่ยวในตัวอำเภอเจ้าค่ะ!”
สาเหตุที่เลือกไปในตัวอำเภอแทนที่จะเป็นในตำบลนั้น เหตุผลแรกเป็นเพราะพวกเขามีรถม้า การเดินทางไปอำเภอจึงไม่ใช่เรื่องยาก ส่วนเหตุผลที่สองเป็นเพราะนางกลัวว่าเครื่องประทินผิวแบบนี้ ในตำบลจะขายไม่ค่อยดี ต่อให้มีพ่อค้าที่รู้จักของดี ก็เกรงว่าจะให้ราคาสูงไม่ไหว
“เจียวเอ๋อร์ พวกเราเดินทางมาหลายวันแล้ว… หากเจ้าอยากไปในอำเภอ รอพักผ่อนสักสองวันแล้วค่อยไปดีหรือไม่?” ตัวฟางซื่อเองไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไร แต่นางกลัวว่าบุตรสาวสุดที่รักจะเหนื่อยจากการเดินทาง
“ท่านแม่ ข้าไม่กลัวเหนื่อยหรอกเจ้าค่ะ!” อวิ๋นเจียวพูดออดอ้อนพลางเขย่าแขนฟางซื่อเบาๆ เรื่องหาเงินเช่นนี้ นางไม่อยากเสียเวลาแม้แต่วันเดียว
ก่อนหน้านี้พวกเขาเดินทางผ่านหลายอำเภอ อวิ๋นเจียวได้ไปเที่ยวร้านค้าต่างๆ มากมาย นางจึงพอมีความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับราคาของเครื่องประดับ เครื่องประทินผิว และอื่นๆ มาบ้าง
เครื่องประดับนั้น นางคงไม่สามารถนำมาขายได้ ซื้อจากเถาเป่ามาใส่เองยังพอไหว แต่ซื้อแล้วนำมาขายต่อคงไม่ได้ เด็กสาวตัวเล็กๆ เช่นนาง จะทำของพวกนั้นขึ้นมาได้อย่างไร? เรื่องน
