ี้คงไม่มีใครเชื่อแน่
ส่วนเครื่องประทินผิวนั้น เป็นเพราะในยุคนี้ตราบใดที่ครอบครัวไหนมีฐานะร่ำรวยขึ้นมาหน่อย เด็กสาวก็มักจะชอบปรุงเครื่องประทินผิวและชาดทาแก้มแบบต่างๆ ด้วยตนเอง หากนางนำออกมาขายก็คงไม่น่าแปลกใจเท่าไรนัก
“หากเจียวเอ๋อร์อยากไปก็ไปเถิด พอดีเลย ข้าเองก็จะเข้าไปทำธุระในอำเภอเหมือนกัน!”
เดิมทีวันนี้อวิ๋นโส่วจงนัดกับผู้ใหญ่บ้านไว้ว่าจะไปในอำเภอเพื่อจัดการเรื่องทะเบียนบ้านให้แล้วเสร็จ เมื่อบุตรสาวอยากไปด้วยก็ไปเถิด
“แต่…”
พอเห็นฟางซื่อลังเล อวิ๋นเจียวจึงรีบคว้ามือของนางมาเขย่าเบาๆ พลางออดอ้อนว่า “ท่านแม่ ท่านให้ข้าไปเถิดนะเจ้าคะ ข้าไม่เหนื่อยเลยจริงๆ เจ้าค่ะ!”
ฟางซื่อยิ้มๆ ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากนางเบาๆ “เจ้าเด็กคนนี้ อยู่ไม่สุขเสียจริง! ไปก็ได้ ไปก็ได้ ให้พี่ชายทั้งสองคนของเจ้าไปเป็นเพื่อนแล้วกัน ส่วนแม่กับชุนเหมยและอากุ้ยอยู่เฝ้าบ้าน”
ก่อนหน้านี้เจียวเอ๋อร์เป็นเด็กเงียบๆ นางกับอวิ๋นโส่วจงอดเป็นห่วงไม่ได้ แต่หนนี้ตอนอยู่ระหว่างการเดินทาง จู่ๆ นางก็มีไข้สูงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทำให้นางเป็นกังวลแทบแย่ โชคดีที่พระโพธิสัตว์คุ้มครอง อาการป่วยครั้งนี้ที่ดูเหมือนจะรุนแรงแลดูอันตราย แต่โชคดีที่เจียวเอ๋อร์หายดีอย่างรวดเร็ว
เรื่องที่ทำให้นางกับ
