อวิ๋นโส่วกวงและภรรยาก็มาช่วยทำงานโดยไม่พูดอะไรสักคำ พวกผู้ชายช่วยกันซ่อมแซมบ้านอย่างง่ายๆ ส่วนผู้หญิงก็รับผิดชอบทำความสะอาดและเก็บกวาด
เนื่องจากในครัวไม่มีแม้แต่หม้อ ส่วนหม้อที่พวกเขานำมาด้วยนั้นเป็นแบบใช้ชั่วคราวระหว่างทาง พอใช้ทำอาหารกินเองได้ แต่ไม่สะดวกที่จะรับรองแขก ดังนั้นฟางซื่อและอวิ๋นโส่วจงจึงไม่ได้เกรงใจ ไม่รั้งพวกเขาให้อยู่กินข้าวด้วยกัน เพียงแต่ตกลงกันว่าพรุ่งนี้จะเลี้ยงข้าวพวกเขา
หลังจากทำความสะอาดบ้านเสร็จแล้ว อวิ๋นโส่วจงก็เช่ารถลากวัวของจางเฉวียนฟาเพื่อพาครอบครัวไปที่ตำบล ช่วงเช้าทุกคนยุ่งกันมาทั้งเช้า ไม่มีเวลาไปในตัวอำเภอ แผนการของอวิ๋นเจียวจึงต้องเลื่อนออกไปก่อน
เมื่อมาถึงตำบล พวกเขาก็หาที่กินข้าวกันก่อน ในตำบลไม่เหมือนในอำเภอ ไม่มีร้านอาหาร แต่มีแผงขายขนมหรือขายอาหารง่ายๆ อยู่ริมทาง
เนื่องจากเป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว คนในตลาดบางตาลงแล้ว และไม่มีอะไรให้เดินดู ทุกคนจึงรีบกินอาหาร จากนั้นก็ตรงไปยังร้านค้าต่างๆ เพื่อซื้อของใช้ที่จำเป็น
หม้อไห กระทะ จาน ชาม ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน พืชผัก ลูกไก่ ลูกเป็ด ต้นกล้าผัก แล้วก็ซื้อเครื่องมือทำไร่นาและอุปกรณ์ล่าสัตว์… สุดท้ายก็ซื้อเนื้อหมูและผักสดอีกไม่น้อย
