ล้อมรอบเขาจากทุกทิศทุกทางสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามก็ปรากฏขึ้นที่ตาของหยางหลิงผู้ที่ยินอยู่ด้านหลังของเจี้ยนเฉิน อย่างไรก็ตาม ไม่นานนักเขาก็กลับสู่ท่าทางปกติ เมื่อเขารู้ว่าคนเหล่านี้ไม่ได้มาเพื่อที่จะทำอันตรายกับเจี้ยนเฉิน“เจ้าใช่หยางยู่เทียนหรือไม่ ? ” คนสิบกว่าคนพุ่งมาที่ข้างหน้าเจี้ยนเฉิน และถามคำถามเดียวกันด้วยท่าทีที่เคารพ“ข้าคือหยางยู่เทียน พวกเจ้าเป็นใครกัน ? ” เจี้ยนเฉินถามอย่างสงบ“ท่านอาจารย์หยางยู่เทียน ข้าคือสมาชิกของตระกูลโซ หนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ ข้ามาเป็นตัวแทนหัวหน้าของข้าเพื่อมาเชิญให้อาจารย์หยางยู่เทียนไปที่คฤหาสน์”“ท่านอาจารย์ หยางยู่เทียน ข้าคือสมาชิกของตระกูลฮัว หนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ ข้ามาเป็นตัวแทนหัวหน้าของข้าเพื่อมาเชิญให้อาจารย์หยางยู่เทียนไปที่คฤหาสน์”“ท่านอาจารย์ หยางยู่เทียน ข้าคือสมาชิกของตระกูลเสวี่ย หนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ ข้ามาเป็นตัวแทนหัวหน้าของข้าเพื่อมาเชิญให้อาจารย์หยางยู่เทียนไปที่คฤหาสน์”“ท่านอาจารย์ หยางยู่เทียน ข้าคือสมาชิกของ..”..คนสิบกว่าคนนั้นได้ประกาศตัวตนของตนเอง นอกเหนือจากพวกที่มาจากตระกูลใหญ่ทั้งแปดของเมืองแห่งเทพเจ้า ที่เหลือนั้นเป็นตระกูลชั้นสอง ความตั้งใจของพวกเขานั้นเหมือนกันหมด คือต้องการที่จะเชิญเจี้ยนเฉินไปที่ตระกูลของพวกเขา“เป็นแบบนี้ได้ไง ตระกูลทั้งแปดที่เป็นที่รู้จักกันดีของเมืองแห่งเทพเจ้ามากันหมด น้องหยางยู่เทียน ช่างได้รับการตอบรั
