นเมืองแห่งเทพเจ้านี้ที่ทำร้ายเจ้าได้”ชายตัวโตที่อยู่ข้างผู้อาวุโสห้าป้องมือทำความเคารพเจี้ยนเฉินและพูดด้วยเสียงต่ำ ๆ ว่า “หยางหลิงขอคารวะท่านหยางยู่เทียน”“ข้าขอขอบคุณผู้อาวุโสห้าและท่านประธานมากที่ห่วงใย” เจี้ยนเฉินกล่าวผู้อาวุโสห้าหัวเราะคิกแล้วพูด “หยางยู่เทียน ทำไมเจ้าเรียกเขาว่าท่านประธานล่ะ ? เจ้าควรจะเรียกเขาว่าท่านอาจารย์มากกว่า”เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ผู้อาวุโสห้ากล่าวถูกต้องแล้ว”“เอาล่ะ หยางยู่เทียน ข้าจะไม่รบกวนเวลาของเจ้าแล้ว ข้ามีเรื่องที่จะต้องไปจัดการ ดังนั้นข้าขอตัวก่อน ยังมีเวลาอีกหนึ่งเดือนกว่าที่จะถึงการแข่งขันเพื่อหาเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่แข็งแกร่ง เมื่อเวลานั้นมาถึง เจ้าต้องเข้าร่วมและชนะติดสิบอันดับแรกให้ได้ ถ้าเจ้าทำเช่นนั้นได้ เจ้าจะได้รับโอกาสในการสำเร็จระดับ 7 ” ผู้อาวุโสห้าพูดกับเจี้ยนเฉิน หลังจากนั้น เขาก็หันแล้วจากไปโดยไม่รอให้เจี้ยนเฉินได้ตอบกลับทันทีที่ผู้อาวุโสห้าจากไป กวานหยูไค่ก็มายืนอยู่ข้างข้างเจี้ยนเฉินแล้วถาม “โห หยางยู่เทียน จริงหรือเปล่าที่ท่านประธานเป็นอาจารย์ของเจ้า ? ” สายตาของกวานหยูไค่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อเจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจกวานหยูไค่ เขาจ้องอย่างสงบไปที่ร่างของผู้อาวุโสห้าในขณะที่เขาคิดอะไรซักพักก่อนที่จะจากไป ในขณะที่หยางหลิงกำลังเดินตามอยู่ข้างหลังเขาอย่างใกล้ ๆเมื่อเจี้ยนเฉินออกมาจากสำนักงานใหญ่ของสมาคม คนสิบกว่าคนก็ได้มา
