ผู้อาวุโสห้าค่อย ๆ ใจเย็นลงและส่งความคิดอันใหม่เข้าไปในหัวของเจี้ยนเฉิน หลังจากนั้นไม่นาน ตัวของเจี้ยนเฉินก็กระตุกเล็กน้อยและประกายตาที่หมองหม่นของเขาก็กลับมามีชีวิตชีวา สายตาของเขานิ่งสงบเหมือนก่อนหน้านี้เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
“หยางยู่เทียน นี่คือหยกสื่อสารของเจ้า หยกสื่อสารจะสามารถใช้ได้โดยเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงเท่านั้น นี้ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์แสดงว่าเจ้าเป็นสมาชิกหลักของสมาคมอย่างเดียวเท่านั้น แต่มันยังใช้เพื่อติดต่อกับสมาชิกหลักคนอื่นในพื้นที่ที่กำหนดผ่านทางหยก” จี้หยกโบราณได้ออกมาปรากฏขึ้นที่มือของท่านผู้อาวุโส เขาส่งมันให้กับเจี้ยนเฉินพร้อมรอยยิ้มซึ่งเต็มไปด้วยความเมตตากรุณา
เจี้ยนเฉินรับจี้จากผู้อาวุโสห้าอย่างปกติ เขาเห็นว่าจี้หยกนั้นมีขนาดครึ่งหนึ่งของมือเขาและมีรอยที่เกิดขึ้นจากอดีตเหลืออยู่บนจี้ ทั้งสองด้านของจี้นั้นมีรอยแกะสลักอย่างประณีตอยู่
“หยางยู่เทียน เจ้าจะต้องจำไว้ว่าจี้สื่อสารจะต้องใช้เฉพาะเจ้าเท่านั้นและต้องไม่ถูกมอบให้กับใคร มันเป็นของที่มีค่าและตกทอดมาจากอดีตกาล มันมีเหลือไม่มากแล้วตอนนี้ นอกเหนือจากสมาชิกหลักของสมาคม ก็จะมีแค่สมาชิกสำคัญสองสามคนเท่านั้นที่มีมันตอนนี้” ผู้อาวุโสห้ากล่าวด้วยความใจเย็นแต่แฝงไปด้วยความเข้มงวด
“หยางยู่เทียน เข้าใจแล้วขอรับ ! ” หลังจากที่ป้องมือเล็กน้อย เขาก็เก็บหยกสื่อสารเข้าไปที่แหวนมิติของเขา
ผู้อาวุโสห้าพยักหน้ารับ
