๋ยวนี้และเชิญเขามาที่คฤหาสน์ ข้าต้องการที่จะคุยกับเขา”“ขอรับ นายน้อยที่หนึ่ง” เสียงแหบแห้งดังมาจากเงามืดที่อยู่ด้านหลังชายวัยกลางคน หลังจากนั้น ก็เกิดสายลมเบาเบา และทุก ๆ อย่างก็กลับมาสงบอีกครั้งตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว เจี้ยนเฉินกำลังพักผ่อนอยู่ในโรงเตี้ยมที่หรูหรา เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาทำไปในวันนี้จะไปเตะตาตระกูลที่ทรงอำนาจหลายตระกูลในเมืองแห่งเทพเจ้านี้“เฮ้อ หลังจากเดินหามาเป็นวัน ข้ายังไม่เจอวัตถุดิบแม้แต่ชิ้นเดียวที่จะใช้ทำกระบี่ม่วงฟ้าเลย ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ไม่รู้ว่าข้าจะรวบรวมวัตถุดิบทั้งหมดได้ตอนไหน” เจี้ยนเฉินพึมพำกับตัวเองในขณะที่เขานั่งพิงอยู่กับเตียงและรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย“ทักษะธาตุแสง วิธีการเดียวเท่านั้นที่เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงจะใช้โจมตี ข้าสงสัยเหลือเกินว่ามันจะทรงพลังซักแค่ไหน ข้าอยากกจะให้ถึงตอนที่ข้าได้ไปที่หอคอยพลังเซียนธาตุแสงในอีกสามวันนี้เสียเหลือเกิน” เขาคิดเกี่ยวกับทักษะธาตุแสงและรู้สึกอดทนรอไม่ได้ทันที เขาอยากจะไปที่หอคอยพลังเซียนธาตุแสงซะตอนนี้ เพื่อจะไปดูสิ่งเดียวที่เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงสามารถใช้โจมตี ทักษะธาตุแสง !ทันใดนั้นเอง แสงก็ส่องเป็นประกายที่ตาของเจี้ยนเฉิน เขานั่งขึ้นที่เตียงทันทีและจ้องไปที่ทิศทางที่ประตูอยู่ประตูที่ถูกปิดสนิทอยู่ก็เปิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ คนที่ปกคลุมอยู่ในหมอกมืดเดินเข้ามาจากข้างนอก ตัวตนของเขานั้นไม่สามารถเห็นได้
