เห็นเป็นแค่รูปทรงเท่านั้น เขาดูเหมือนภูตผีเจี้ยนเฉินจ้องอย่างใจเย็นไปที่หมอกดำนั้นและถามด้วยเสียงทุ้ม “เจ้าเป็นใครกัน ? ““เจ้าคือหยางยู่เทียนใช่หรือไม่ ? ” คนผู้นั้นตอบกลับมาด้วยคำถามด้วยเสียงที่แหบแห้ง“ใช่ นั่นคือข้าเอง ! ” เจี้ยนเฉินไม่ได้เกรงกลัวใด ๆ แม้ว่าคนที่อยู่ข้างหน้าเขาจะดูแปลก ๆ แต่เขาก็เป็นแค่นักสู้ที่ใช้พลังเซียนธาตุความมืด และเขายังเป็นเพียงแค่เซียนสวรรค์“หยางยู่เทียน นายน้อยที่หนึ่งต้องการที่จะเชิญเจ้าเพื่อไปพูดคุยกับเขา มากับข้า” เสียงแหบแห้งของร่างเงานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา“ใครคือนายน้อยที่หนึ่งกัน ? ” เจี้ยนเฉินถามอย่างใจเย็น“เจ้าจะรู้เองเมื่อเจ้าไปถึงที่นั่น” เงานั้นพูดรอยยิ้มเยาะเกิดขึ้นที่ริมฝีปากของเจี้ยนเฉิน เขาเอนไปที่หมอนของเขาและไม่ได้สนใจในเงาดำนั้น “ข้าต้องขอโทษด้วย ข้ากำลังพักผ่อนอยู่ ข้าไม่มีเวลาที่จะไปพบนายน้อยของเจ้า ออกไปจากห้องของข้าซะ”“หยางยู่เทียน เจ้าไม่รู้เรื่องอะไรเอาเสียเลย!” เสียงของคนผู้นั้นค่อย ๆ เย็นชาขึ้นและเต็มไปด้วยจิตสังหาร“โฮก ! ” บางทีอาจจะเป็นเพราะจิตสังหาร เสือขาวที่อยู่บนหมอนลุกขึ้นทันที มันจ้องอย่างโกรธเกรี้ยวไปที่เงานั้นและในสายตาอันฉลาดเฉลียวของมันแฝงไปด้วยความท้าทายแม้ว่าเสือนั้นจะยังเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับ 5 แต่กับมนุษย์ที่เป็นเพียงเซียนปฐพี มันก็ไม่ได้แสดงความเกรงกลัวในเงานั้นเลย มันตั้งใจที่จะท้าทายและดูถูกเซียนปฐพีนั้น“เ
