่าตัวเองผิด
เจี้ยนเฉินไม่ได้กล่าวอะไร เขาจ้องไปที่ร่างที่ไร้วิญญาณของพ่อและแม่โดยที่น้ำตาสีเลือดยังคงไหลอย่างต่อเนื่อง ซักพักดวงตาที่ไร้ชีวิตชีวาของเจี้ยนเฉินก็กลับมาเป็นประกายและหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว เขาถามเสียงทุ้ม “มันเกิดอะไรขึ้นกัน ? ใครฆ่าพ่อแม่ของข้า ? ” เสียงของเจี้ยนเฉินไม่ได้ดังแต่เยือกเย็น แม้แต่อุณหภูมิรอบ ๆ ยังเย็นลงอย่างรวดเร็วกับสิ่งที่เขาพูดออกมา
บรรดายามที่อยู่รอบ ๆ และผู้อาวุโสทั้งหลายรู้สึกเย็นยะเยือกทั่วทั้งร่างซึ่งมันทำให้พวกเขาตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ในตอนนั้นเอง แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะไม่ได้ปลดปล่อยพลังใด ๆ ออกมา แต่เขาก็เหมือนเทพเจ้าแห่งความตายสำหรับทุก ๆ คนและมันน่ากลัวอย่างเหลือเชื่อ
“นายน้อยที่สี่ ก่อนหน้านี้ เซียนผู้คุมกฎสองสามคนมาที่คฤหาสน์เจียงหยางของเราและพูดว่าพวกมันกำลังตามหาท่าน ท่านหัวหน้าตระกูลและฮูหยินถูกฆ่าด้วยน้ำมือของพวกนั้น” ลุงเจียงพูดอย่างทุกข์ใจ น้ำเสียงของเขาโศกเศร้า
เจี้ยนเฉินกำหมัดแน่นและจิตสังหารก็พุ่งพวยออกมาจากร่างกายของเขา มันทำให้มิติโดยรอบรู้สึกเนือย ๆ
ในตอนนั้นเอง เจี้ยนเฉินยกมือขึ้นมาและมองไปที่ไกล ๆ เขาเห็นร่างสี่ร่างในสีแดงเลือดกำลังมุ่งไปข้างหน้าและรอบ ๆ ตัวร่างทั้งสี่นั้นข่มจิตสังหารเอาไว้แต่พวกนั้นทรงพลัง มันคือพลังหยินชั่วร้าย มันคือวิธีการพิเศษที่ได้มาจากการฆ่ามานับไม่ถ้วน
เจี้ยนเฉินรู้ว่าสี่ค
