านเลี้ยงเพื่อดื่มและเฉลิมฉลอง บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าตอนนี้เจี้ยนเฉินเป็นเซียนผู้คุมกฎแล้ว น้ำเสียงของราชาที่พูดกับเจี้ยนเฉินนั้นแฝงไปด้วยความเคารพซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ในขณะที่เจี้ยนเฉิน ราชาและแขกหลายคนได้อยู่ในงานเฉลิมฉลองนั้น ในอาณาจักรเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร มีชายชรา 5 คนอยู่ที่โรงแรมกำลังสนทนากันอยู่ การสนทนานั้นไม่ได้มีเสียงใด ๆ เกิดขึ้นเลย มันเหมือนว่าพวกเขากำลังอ่านปากกันอยู่
“ข้าได้ไปสำรวจทุกทุกอย่างมาแล้ว เจี้ยนเฉินเป็นเซียนผู้คุมกฎและไม่ใช่เรื่องง่ายด้วย เขาตั้งกลุ่มทหารรับจ้างขึ้นมา และเขาเรียกมันว่ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนีหรืออะไรนี่แหละ นอกเหนือจากเขาแล้ว ยังมี เซียนผู้คุมกฎอีก 2 คนอยู่ในนั้น” ชายชรากล่าว
“ถ้างั้นเจ้าได้ดูมาหรือเปล่าว่า เจี้ยนเฉินพกลูกเสือบินได้ที่มีสีขาวทั้งตัวหรือเปล่า?” ชายชราข้าง ๆ เขาถาม
ผู้ที่มีหน้าที่ไปสำรวจพยักหน้า “ข้าสำรวจดูทุกอย่างที่สำคัญแล้ว และผลลัพธ์ก็ออกมาไม่เลวเลย เจี้ยนเฉิน ได้พกลูกเสือติดตัวไว้ด้วยอย่างแน่นอน ลูกเสือนี้ต้องใช่สิ่งที่ราชาต้องการแน่นอน”
“ถ้าเจี้ยนเฉินเป็นหัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี เขาต้องอยู่ที่กองบัญชาการของทหารรับจ้างแน่ พวกเราไปที่กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีและไปเอาลูกเสือนั้นกันเถอะ แล้วเราจะได้มอบมันให้ท่านราชา และเราก็จะได้แกนอสูรเพิ่มอีก 2 ชิ้น”
“ตกลง พวกเรามุ่งไปที่กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีกันเลย !
