“
ในวันถัดมา ศูนย์บัญชาการใหญ่ของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี สมาชิกที่เป็นศูนย์กลางได้ร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน ตั้งแต่ที่สัตว์อสูรระดับ 7 นูบิสได้เข้ามายังโลก เขาก็ชอบอาหารของโลกมนุษย์มาก ดังนั้นเขาจึงไม่ยอมพลาดมื้อไหนของวันไปเลย และทุก ๆ ครั้งที่เขากิน เขากินก็กินมากเหมือนคนธรรมดา 10 คนรวมกันหรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ ตอนนี้เขานั่งอยู่กับหมิงตง, โหยวเย่, ไป๋เหลียน และคนอื่น ๆ รอบรอบโต๊ะกลม กำลังสวาปามอาหารเช้าของเขาอยู่ ตรงหน้าเขามีจานจำนวนมากกองอยู่
“อาหารนี้อร่อยจริงจริง ข้า นูบิสผู้ยิ่งใหญ่ ไม่เคยกินอะไรอร่อยแบบนี้มาก่อน อ่า และนี่คือของหวาน เอามาให้ข้าซัก 2-3 เท่าหลังจากมื้ออาหารทุกวันนะ ยิ่งเยอะยิ่งดี” นูบิสพล่ามขณะที่กำลังสวาปามเนื้ออบที่อยู่บนจาน
“ท่านนูบิสผู้ยิ่งใหญ่ ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลไป ตราบเท่าที่ท่านยังอยู่ที่กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีของพวกเรา ไป๋เหลียนรับรองได้เลยว่าพวกเราจะหาอาหารมาให้ท่านเยอะเยอะทุกวันเลย” ไป๋เหลียนยิ้มหวานให้นูบิส
นูบิสยกมือขึ้นไปทางไป๋เหลียนและหัวเราะ “ข้า นูบิสผู้ยิ่งใหญ่ รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ในหัวสมองบ้า ๆ นั่น เจ้าคิดว่าจะติดสินบนข้าได้ด้วยอาหารใช่ไหม เจ้าดูถูกข้า นูบิสผู้ยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว ข้าเป็นถึงสัตว์อสูรระดับ 7 ที่สง่างาม ข้าไม่หลงกลง่าย ๆ หรอก”
ผู้คนกำลังสนทนาในขณะที่กำลังทานอาหารอยู่ที่โต๊ะ หลังจากที่ได้ร่วมงานกับนูบิสมานาน พวกเขารู
