มาถึงยังเบื้องหน้าของนาง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย
ในขณะนี้ ฉินเซียวก็ดึงมือของคุณหนูมาที่เจี้ยนเฉิน เขาพูดอย่างเต็มไปด้วยความรู้สึก “น้องรอง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะน้องเจี้ยนเฉินได้ช่วยเราไว้ ถ้าเราไม่ได้น้องเจี้ยนเฉินช่วยเหลือละก็ ตระกูลเทียนฉินของเราคงจะสู้กับกลุ่มโจรมังกรวารีไม่ได้แน่ น้องรอง บางทีเจ้าอาจจะยังไม่รู้แต่ความแข็งแกร่งของน้องเจี้ยนเฉินนั้นเพิ่มมากขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก เขาได้กลายเป็นเซียนผู้คุมกฎแล้วและก็ยังฆ่าเซียนสวรรค์ทั้ง 20 คนด้วยแค่การขยับนิ้วเท่านั้น”
เมื่อคำ 2 คำว่า ‘เซียนผู้คุมกฎ’ เข้าไปในหูของนาง ตัวของนางก็นิ่งงัน หลังจากนั้นไม่นาน นางจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความไม่เชื่อในสายตา มันยากที่จะเชื่อว่าเจี้ยนเฉินได้กลายเป็นเซียนผู้คุมกฎแล้ว
ในขณะนั้นเอง ภาพลักษณ์ของเจี้ยนเฉินในใจของนางก็เพิ่มขึ้นอย่างเหลือเชื่อ ในความเงียบงันนั้น มันทำให้นางประทับใจอย่างไม่รู้ตัว
แม้ว่านางจะเต็มไปด้วยความที่ไม่เชื่อในสายตาตัวเอง แต่นางก็กลับมาได้สติในเวลาอันสั้น นางรีบคุกเข่าคำนับไปที่เจี้ยนเฉิน “ข้าขอขอบคุณท่านเจี้ยนเฉินมากในความช่วยเหลือครั้งนี้”
เจี้ยนเฉินยิ้มและรีบพยุงตัวของนางขึ้น เขาพูด “คุณหนูฉินฉิน ไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้น สิ่งที่ข้า เจี้ยนเฉิน ทำนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
นางค่อย ๆ ยืนขึ้นในขณะที่เจี้ยนเฉินช่วยพยุงขึ้นมา ตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตาและมองไปที่ใบหน้าที่หล่อเ
