ยนหยวนก็ใหญ่เกินไปที่จะหาเขาพบ มันเหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทร
เมื่อสังเกตเห็นท่าทางของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไป ชายผู้นั้นยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น “เจี้ยนเฉิน เจ้าไม่จำเป็นจะต้องกลัวไปหรอก ทันทีที่เจ้ามอบเสือนั้นให้ข้า ข้าก็จะไปทันที ข้าจะไม่สร้างปัญหาใด ๆ “
เจี้ยนเฉินจ้องไปที่ชายผู้นั้นและกล่าวอย่างนุ่มนวลว่า “เจ้าออกมาจากส่วนลึกของเทือกเขาครอสเพื่อเข้ามายังโลกมนุษย์จริง ๆ หรือ เจ้าลืมข้อตกลงระหว่างภาคีมนุษย์และเทือกเขาครอสของเจ้าแต่ครั้งก่อนไม่ได้หรือ? ผลลัพธ์จากการแหกกฎนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลยนะ”
ตอนนี้ มันเป็นสีหน้าของชายผู้นั้นแล้วที่เปลี่ยนไป เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินอย่างเยือกเย็น “ตอนนี้ข้าอยู่ที่นี่ แค่ข้ากระดิกนิ้วก็ฆ่าพวกเจ้าทุกคนได้แล้ว เจี้ยนเฉิน เจ้าเป็นคนฉลาด เจ้าควรจะตัดสินใจให้ดี ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ นะ ส่งเสือนั้นมาให้ข้าซะดีดี อย่าให้ข้าต้องลงมือ”
“ราชาพยัคฆ์ เจ้าเข้ามาในทวีปเทียนหยวนแล้ว ถ้าเจ้ากล้าที่จะสังหารทุกคนในทีนี้บนทวีปเทียนหยวน ผู้เชี่ยวชาญมนุษย์ต้องไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ ถึงแม้ว่าเจ้าจะกลับไปที่ตระกูลกิลลิกัน เจ้าก็ไม่สามารถหนีพ้นเงื้อมมือของผู้เชี่ยวชาญมนุษย์ได้” นูบิสกล่าวอย่างนุ่มนวล “มีบางอย่างที่ข้าลืมบอกเจ้าไปด้วย ท่านผู้อาวุโสสูงสุดของเมืองทหารรับจ้างก็หนุนหลังเจี้ยนเฉินด้วย”
“อะไรนะ มันรู้จักท่านผู้อาวุโสสูงสุดของเมืองทหารรับจ้างด้วยงั้นรึ ? ” ชายผู
