เราเมื่อ 30 ปีที่แล้ว ! ” เจี้ยนเฉินกล่าวด้วยความร่าเริง“อะไรนะ ! ” ใบหน้าของไป๋หยุนเทียนเริ่มแสดงสีหน้าประหลาดใจ คำพูดของเจี้ยนเฉินเหมือนดังฟ้าผ่าลงมาตรงที่นางยืนอยู่ นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ลูกชายของนางจะพบข้อมูลของบรรพชนที่สูญหายไป และยังสามารถนำเขากลับมาได้อีกเวลาผ่านไปซักพักหนึ่ง ไป๋หยุนเทียนพูดไม่ออก ในที่สุด นางก็พบว่าตนเองมองไปที่ไป๋ไฮเพื่อถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา “ท่าน… คือบรรพชนของตระกูลไป๋จริง ๆ ใช่หรือไม่ ? บรรพชนของตระกูลไป๋ของข้า”ไป๋ไฮมองไปที่ไป๋หยุนเทียนใกล้ ๆ การมองดูลูกหลานของตระกูลของเขาที่อยู่เบื้องหน้านี้ทำให้ความรู้สึกของเขาล่องลอยไปราวกับความฝัน“นั่นคงจะใช่ ข้าคือบรรพชนของตระกูลไป๋ ไป๋ไฮ” เขาพูดเสียงสั่นเล็กน้อย ในเวลานี้ เขารู้สึกเหมือนพ่อที่ได้ลูกที่หายไปกลับคืนมา และน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ต่าง ๆเมื่อตัวตนของเขาถูกยืนยันแล้ว ไป๋หยุนเทียนทรุดลงคุกเข่าและร้องออกมา “ข้าลูกหลานขอต้อนรับการกลับมาของท่านบรรพชน ! ““ลุกขึ้นมาเถอะ ตอนนี้ในตระกูลไป๋ก็เหลือแค่พวกเรา ไม่จำเป็นจะต้องมีพิธีรีตองอะไรไปหรอก” ไป๋ไฮรีบดึงให้ไป๋หยุนเทียนลุกขึ้นยืน ตอนนี้เขาก็ได้เจอกับคนในครอบครัวแล้ว ไป๋ไฮรู้สึกยินดีหลังจากช่วยให้ไป๋หยุนเทียนลุกขึ้นยืนแล้ว ไป๋ไฮจึงเริ่มพูด “ช่วยเล่าให้ข้าฟังเรื่องการฆาตกรรมหมู่เมื่อ 30 ปีที่แล้วให้ข้าฟังหน่อย ทุก ๆ อย่างที่เจ้ารู้ เจ้าต้องบอกทุก ๆ