อย่างไม่ให้ตกหล่นไปแม้แต่อย่างเดียว ! ” ไป๋ไฮเต็มไปด้วยความอยากรู้และต้องการที่จะทำความเข้าใจว่าใครต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้“ท่านบรรพชน การฆาตกรรมหมู่เกิดขึ้นตอนที่ข้ายังเป็นเด็ก ดังนั้นข้าจึงรู้เรื่องนั้นเพียงเล็กน้อย น้อยเกินกว่าที่จะรู้ว่าใครจะต้องเป็นคนที่จะต้องชดใช้ แต่ท่านพ่อของข้าบอกว่าพวกมันมาเพราะเรื่องมรดกของตระกูลไป๋ของเรา”ตาของไป๋ไฮเปล่งประกายอันตราย เขาสร้างขอบข่ายขึ้นมาเพื่อป้องกันไม่ให้เสียงเล็ดรอดออกไป เขากางขอบข่ายทั่วทั้งสวน มันทำให้เกิดภาพสลัว ๆ ในอากาศ แต่พื้นที่ในทรงกลมรอบขอบข่ายได้ถูกป้องกันไว้จากผู้คนภายนอกไม่ให้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นด้านในนั้น“ขนสัตว์ เจ้าพวกนั้นได้เอามันไปจากพวกเราด้วยหรือเปล่า ? ” ไป๋ไฮถามด้วยหน้าตาบูดบึ้ง“มันอยู่ที่นี่ ! ” เจี้ยนเฉินนำเอากล่องที่อยู่ในแหวนมิติของเขาออกมาและยื่นมันให้กับไป๋ไฮ “ท่านบรรพชน มันมีขนสัตว์ทั้งหมด 3 ชิ้นที่นี่ หนึ่งในนั้นเป็นมรดกของตระกูลไป๋ของเรา อีก 2 ชิ้นที่เหลือ ข้าเป็นคนหามันเจอระหว่างการเดินทางของข้า”โดยที่ไม่สนใจในคำพูดของเจี้ยนเฉินนัก ไป๋ไฮรับกล่องมาและเปิดมันออกเพื่อดูชิ้นขนสัตว์ทั้งหมดภายในกล่องนั้น เมื่อเขาเห็นพวกมันทั้ง 3 แล้วนั้น สายตาของเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “3 ชิ้นนี้เหมือนกันเป๊ะเลย”“ใช่แล้ว ท่านบรรพชน มันเหมือนกันทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นขนาด, รูปร่าง, หรือวัสดุ, เหมือนกันหมดเลย ท่านรู้ความลับเบื้องหลั
