งของมันบ้างหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินถาม
“ท่านแม่ ท่านป้า ดูเหมือนว่าพวกท่านจะอยู่ที่นี้กันพร้อมหน้าพร้อมตาทุกคนเลย” เจี้ยนเฉินกล่าวทักทายและเดินเข้าใกล้พวกเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
“เซียงเอ๋อ เจ้ามาได้เวลาประจวบเหมาะพอดีเลย แม่มีเรื่องที่จะคุยกับเจ้าพอดี” ไป๋หยุนเทียนจับมือเจี้ยนเฉินและดึงเขาให้นั่งลง ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำใด ๆ ไป๋หยุนเทียนเริ่มพูดก่อน “เซียงเอ๋อ วันนี้แม่ต้องการจะพูดกับเจ้าเรื่องป้าสาม นางทำผิดกับลูกที่ผ่านมา แต่อย่างไรก็ตามเราก็คือครอบครัวเดียวกัน แม่หวังว่าเจ้าจะให้อภัยป้าของเจ้าและไม่ถือโทษเรื่องในอดีต”
เจี้ยนเฉินรู้สึกแปลกใจที่ได้ยินเยี่ยงนี้และหันไปมองที่ป้าสาม เขาไม่เคยได้รับอะไรดีดีจากนางเลย ตั้งแต่เขาจำได้ว่านางเคยทำกับเขายังไง มันเริ่มตั้งแต่แรกเลย ที่นางทำให้ชีวิตเขายุ่งยากและเต็มไปด้วยอุปสรรคต่าง ๆ
ไป๋ยู่ซวงรู้สึกว่าตัวเองเงียบขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าเจี้ยนเฉินจ้องมาที่หน้าของนาง นางฝืนยิ้มบนใบหน้า แล้วพูดว่า “เซียงเอ๋อ ข้าทำผิดต่อเจ้ามากมายเพราะความใจแคบของข้า ข้าบกพร่องในหน้าที่ของการเป็นป้า สองสามวันที่ผ่านมานี้ ป้าทบทวนกับตัวเอง ป้ายอมรับผิดและหวังว่าเจ้าจะยอมยกโทษให้ป้า เซียงเอ๋อ ป้าหวังว่าเจ้าจะยกโทษให้ป้าและให้โอกาสป้าอีกครั้ง”
แต่เจี้ยนเฉินตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มที่ฉีกกว้างว่า “ข้าลืมเรื่องเก่า ๆ ไปหมดแล้วล่ะ ! ป้าสาม ท่านไม่ควรจะเป็นกังวลไปกับเรื่องนั้น”
ถึงเจี
