ี่ได้เห็นเขา เจี้ยนเฉินคือชื่อเสียงและความภาคภูมิใจของคฤหาสน์เจียงหยาง และพวกเขาก็รู้สึกภูมิใจที่มีสายเลือดเดียวกันกับเขา
จากคนที่นั้นทั้งหมด มีเพียงไป๋หยูซวงเท่านั้นที่ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นใด ๆ แต่กลับกัน นางกลับรู้สึกหวาดวิตก นางจึงบังคับตัวเองให้ฝืนยิ้มออกมา ซึ่งมันตรงข้ามกับความรู้สึกของนางอย่างสิ้นเชิง
