นก็มองต่อไปที่ไป๋หยูซวงและพูดต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “พี่ใหญ่และพี่รองพูดถูก เซียงเอ๋ออาจจะเป็นคนที่สำคัญมาก แต่เซียงเอ๋อก็เป็นลูกของข้า และมันก็เป็นแบบนั้นไม่เคยเปลี่ยน เมื่อเขากลับมา ข้าจะลองพูดกับเซียงเอ๋อ และดูว่าพอมีอะไรที่เราจะจัดการได้บ้าง มันคงไม่นานหลังจากนั้น ปัญหาเล็กน้อยนี้ก็จะถูกลืมไป”
ใบหน้าของไป๋ยู่ซวงเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ขณะที่นางมองไปยังไป๋หยุนเทียนอย่างเวทนา “ถ้าอย่างนั้น น้องสี่ได้โปรดอนุญาตให้ข้ากับเซียงเอ๋อได้คุยกันด้วยเถอะ ข้าทำผิดกับเขาในอดีต ข้าต้องขอโทษเขา ในฐานะที่เป็นป้าของเขา ข้ารู้สึกบกพร่องในหน้าที่ต่อเขา ข้าจะแก้ไขมันอย่างดีที่สุด”
เรื่องที่เจี้ยนเฉินเป็นเซียนผู้คุมกฎนั้นไม่ได้ถือเป็นเรื่องลับอะไรสำหรับผู้ที่ตำแหน่งสูง ๆ ที่คฤหาสน์เจียงหยาง ครั้งหนึ่ง เรื่องนี้เคยไปถึงหูของไป๋ยู่ซวง มันทำให้นางตกใจอย่างมาก ในใจของนางนั้น นางเริ่มรู้สึกอยากขอโทษกับสิ่งที่นางทำลงไปกับเจี้ยนเฉินในอดีต และในตอนนี้ นางก็เริ่มหาโอกาสที่จะคุยกับพี่น้องทั้งสามเพื่อหาทางขอโทษเขา
“ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว ! ” เสียงจากเจี้ยนเฉินดังมาจากไกล ๆ ทั้งสี่คนจ้องมองไปและเห็นชายหนุ่มและผู้เฒ่าที่กำลังเดินเข้ามาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว
“เซียงเอ๋อกลับมาแล้ว ! อะไรจะเหมาะเจาะอย่างนี้” ไป๋หยุนเทียนร่าเริงขึ้นมาทันทีที่นางจำได้ว่านั่นคือเจี้ยนเฉิน หยูเฟิงหยานและหลิงหลงก็รู้สึกดีใจและตื่นเต้นพอพอกันท
