ายน้อยสี่ ท่านกลับมาไวมาก ! การจากไปเมื่อ 2-3 วันก่อนของท่าน มันกะทันหันมาก ท่านหัวหน้ารู้สึกเสียใจที่ท่านไม่สามารถอยู่ได้นานกว่านี้” เจียงหวูจี่ยิ้มให้ทั้งเจี้ยนเฉินและชายชราด้านหลังเขาด้วยรอยยิ้มที่เท่า ๆ กัน
“เจียงหวูจี่ ข้ามีเรื่องบางอย่างที่สำคัญมากที่จะต้องทำ เอาไว้เราค่อยสนทนากันทีหลัง ตอนนี้ข้าต้องการพบท่านแม่ของข้า” เจี้ยนเฉินกล่าวสั้น ๆ ก่อนที่จะเดินไปข้างหน้ากับไป๋ไฮ ไปยังสวนดอกไม้ที่แม่ของเขาอยู่ ด้วยขอบข่ายพลังของทั่วคฤหาสน์ ทำให้เขาสามารถรับรู้ได้ว่าแม่ของเขากำลังคุยกับป้า ๆ ของเขา
หลังจากการสร้างคฤหาสน์เจียงหยางใหม่ แม้แต่สวนดอกไม้ก็ใหญ่กว่าเดิมถึง 3 เท่า ในตอนนี้ ไป๋หยุนเทียนและป้า ๆ อีก 3 คนของเจี้ยนเฉินกำลังพูดคุยกันอยู่รอบ ๆ สระน้ำ
“น้องสาม อดีตก็คืออดีต อย่ากังวลมากนักเลย เซียงเอ๋อเป็นเด็กดีและไม่เจ้าคิดเจ้าแค้น เมื่อเซียงเอ๋อกลับมา เราก็ค่อยพูดกับเขาอีกครั้งแล้วกัน” ป้ารองหยูเฟิงหยานพูด
“น้องรองพูดถูก พวกเราสี่พี่น้องอยู่ด้วยกันมากว่า 20 ปีแล้ว พวกเราไม่ควรจะมาทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้เลย น้องสาม ตอนเซียงเอ๋อกลับมา เจ้าควรจะไปขอโทษเขา เราทั้งสามคนสามารถช่วยเจ้าได้ ข้ามั่นใจว่าสถานการณ์จะต้องดีขึ้นเป็นแน่ น้องสี่ เจ้าคิดว่าอย่างไร?” ป้าใหญ่หลิงหลงกล่าว ก่อนที่จะกระตุ้นให้ไป๋หยุนเทียนพูด
ไป๋หยุนเทียนยิ้มและพยักหน้ามองไปทางหยูเฟิงหยานและหลิงหลง จากนั้
