นั้นเอง เจ้าแค่บอกทิศทางข้ามา” ไป๋ไฮกล่าวและเคลื่อนที่ไปพร้อมกับเขาด้วยพลังมิติ ไป๋ไฮรู้สึกกระวนกระวายที่จะไปให้ถึงคฤหาสน์เจียงหยาง
ทันใดนั้นเอง เจี้ยนเฉินรู้สึกว่าโลกด้านหน้าของเขาบิดเบี้ยวและเป็นภาพเบลอ จึงทำให้ฉากรอบ ๆ ตัวเขาผสมกันไปอย่างยุ่งเหยิง เจี้ยนเฉินสามารถจับจุดจากภาพเบลอ ๆ นั้นได้ว่ามันคือภูเขาและแม่น้ำ แต่ภาพเหล่านั้นก็หายไปในแทบจะทันที แม้แต่เมืองที่พลุกพล่านและท้องฟ้าสีเขียว และเมฆก็เปลี่ยนไปเป็นภาพเบลอและหายไปจากสายตาทันทีที่มันปรากฏขึ้น
มันไม่ใช่ภาพลวงตา มันแค่เป็นการเคลื่อนที่ซึ่งเร็วมากเกินกว่าขีดจำกัดที่สายตาจะรับภาพไว้ได้ ความเร็วที่พวกเขาเคลื่อนที่ไปแค่เร็วมากเกินไปเท่านั้นเอง
“นี่คงจะเป็นความเร็วเมื่อการบิดเบือนมิติถูกใช้ ช่างรวดเร็วอะไรเช่นนี้ ! นี่มันเร็วกว่าการบินไปในอากาศหลายเท่าเลย ถ้าข้ามีความเร็วขนาดนี้ละก็ มันจะใช้เวลานานแค่ไหนกันนะที่จะไปถึงอาณาจักรฉินหวง ? ” เจี้ยนเฉินคิดในใจ เขาอยากใช้ความเร็วแบบนี้ได้ และถ้าเขาใช้ได้ขึ้นมา เขาคงจะเดินทางกลับบ้านทุก ๆ ครั้งที่เขาปรารถนา
ตอนนี้ มันใช้เวลาเพียง 2 ชั่วยามเท่านั้นในการเดินทางหลายแสนกิโลเมตร จากอาณาจักรเกอซุนไปถึงยัง คฤหาสน์เจียงหยาง
ด้วยการปกปิดกลิ่นอายของเขา เจี้ยนเฉิน ทำให้เจียงหวูจี่ ฉิงหวู่หมิงและเซียนสวรรค์อีก 2 คนเท่านั้นรับรู้ถึงการมาถึงของเขา ดังนั้นจึงมีแค่สี่คนนี้เท่านั้นที่ออกมาต้อนรับเขา
“น
