อ๋อกลับมา เราก็ค่อยพูดกับเขาอีกครั้งแล้วกัน” ป้ารองหยูเฟิงหยานพูด“น้องรองพูดถูก พวกเราสี่พี่น้องอยู่ด้วยกันมากว่า 20 ปีแล้ว พวกเราไม่ควรจะมาทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้เลย น้องสาม ตอนเซียงเอ๋อกลับมา เจ้าควรจะไปขอโทษเขา เราทั้งสามคนสามารถช่วยเจ้าได้ ข้ามั่นใจว่าสถานการณ์จะต้องดีขึ้นเป็นแน่ น้องสี่ เจ้าคิดว่าอย่างไร?” ป้าใหญ่หลิงหลงกล่าว ก่อนที่จะกระตุ้นให้ไป๋หยุนเทียนพูดไป๋หยุนเทียนยิ้มและพยักหน้ามองไปทางหยูเฟิงหยานและหลิงหลง จากนั้นก็มองต่อไปที่ไป๋หยูซวงและพูดต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “พี่ใหญ่และพี่รองพูดถูก เซียงเอ๋ออาจจะเป็นคนที่สำคัญมาก แต่เซียงเอ๋อก็เป็นลูกของข้า และมันก็เป็นแบบนั้นไม่เคยเปลี่ยน เมื่อเขากลับมา ข้าจะลองพูดกับเซียงเอ๋อ และดูว่าพอมีอะไรที่เราจะจัดการได้บ้าง มันคงไม่นานหลังจากนั้น ปัญหาเล็กน้อยนี้ก็จะถูกลืมไป”ใบหน้าของไป๋ยู่ซวงเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ขณะที่นางมองไปยังไป๋หยุนเทียนอย่างเวทนา “ถ้าอย่างนั้น น้องสี่ได้โปรดอนุญาตให้ข้ากับเซียงเอ๋อได้คุยกันด้วยเถอะ ข้าทำผิดกับเขาในอดีต ข้าต้องขอโทษเขา ในฐานะที่เป็นป้าของเขา ข้ารู้สึกบกพร่องในหน้าที่ต่อเขา ข้าจะแก้ไขมันอย่างดีที่สุด”เรื่องที่เจี้ยนเฉินเป็นเซียนผู้คุมกฎนั้นไม่ได้ถือเป็นเรื่องลับอะไรสำหรับผู้ที่ตำแหน่งสูง ๆ ที่คฤหาสน์เจียงหยาง ครั้งหนึ่ง เรื่องนี้เคยไปถึงหูของไป๋ยู่ซวง มันทำให้นางตกใจอย่างมาก ในใจของนางน
