ั้น นางเริ่มรู้สึกอยากขอโทษกับสิ่งที่นางทำลงไปกับเจี้ยนเฉินในอดีต และในตอนนี้ นางก็เริ่มหาโอกาสที่จะคุยกับพี่น้องทั้งสามเพื่อหาทางขอโทษเขา“ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว ! ” เสียงจากเจี้ยนเฉินดังมาจากไกล ๆ ทั้งสี่คนจ้องมองไปและเห็นชายหนุ่มและผู้เฒ่าที่กำลังเดินเข้ามาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว“เซียงเอ๋อกลับมาแล้ว ! อะไรจะเหมาะเจาะอย่างนี้” ไป๋หยุนเทียนร่าเริงขึ้นมาทันทีที่นางจำได้ว่านั่นคือเจี้ยนเฉิน หยูเฟิงหยานและหลิงหลงก็รู้สึกดีใจและตื่นเต้นพอพอกันที่ได้เห็นเขา เจี้ยนเฉินคือชื่อเสียงและความภาคภูมิใจของคฤหาสน์เจียงหยาง และพวกเขาก็รู้สึกภูมิใจที่มีสายเลือดเดียวกันกับเขาจากคนที่นั้นทั้งหมด มีเพียงไป๋หยูซวงเท่านั้นที่ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นใด ๆ แต่กลับกัน นางกลับรู้สึกหวาดวิตก นางจึงบังคับตัวเองให้ฝืนยิ้มออกมา ซึ่งมันตรงข้ามกับความรู้สึกของนางอย่างสิ้นเชิง
ในขณะที่เขาคุกเข่าลง หัวใจของเจี้ยนเฉินเต้นจนเหมือนจะทะลุออกมาจากอก ในที่สุด! เขาก็เจอบรรพชนที่หายไปนานของตะกูลไป๋เสียที !
การที่เขามีสายเลือดของตระกูลไป๋อยู่ในตัว นี่ช่างเป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่ซะเหลือเกิน
ไป๋ไฮตกใจกับคำพูดที่ออกมาจากปากของเจี้ยนเฉิน ทำให้เขาเบิกตากว้างและพูดไม่ออก เป็นเวลานานที่ไป๋ไฮมองไปยังเจี้ยนเฉินด้วยหางตา แต่ก็ไม่มีคำพูดใด ๆ เลยที่หลุดออกมาจากปากของเขา
อีกด้านหนึ่ง หวงเทียนป้าและนูบิสก็อยู่ในอาการตื่นตระหนกตกใจพอ ๆ กันเหมือน
