หนึ่งวันต่อมา เจี้ยนเฉินและนูบิสก็ได้กลับไปที่ที่ซึ่งนูบิสเคยอยู่ หลังจากกลับมาแล้ว หมิงตงและคนอื่น ๆ ก็ได้เข้ามาหาเขา
“เกิดอะไรขึ้นทำไมท่านจึงกลับมาเร็วเช่นนี้ ? ท่านเพิ่งไปเมื่อสองวันก่อนและจากระยะทางแล้ว ท่านไม่น่าจะอยู่ที่นั่นนานเท่าใด ” หมิงตงถามเจี้ยนเฉินด้วยความสงสัย
” เจี้ยนเฉิน เกิดอะไรแย่ ๆ ขึ้นรึ ? ” โหยวเยว่ถามออกมาด้วยใบหน้าที่ดูไม่สู้ดีนัก
เจี้ยนเฉินยิ้มออกมาและตอบกลับ ” ไม่จำเป็นที่ต้องคาดเดาไป ข้ายังบอกตอนนี้ไม่ได้แต่ถ้ามันมีเรื่องเลวร้ายรึดี ก็ให้มันเป็นไป ข้ามีบางอย่างที่อยากจะพูดคุยกับผู้อาวุโสหวงและเจียเต๋อไท่ “
หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็ได้เดินไปที่สวนซึ่งที่นั่น หวงเทียนป้าและเจียเต๋อไท่กำลังเล่นหมากรุกกันอยู่ นูบิสเองก็ตามไปด้วย ทั้งสี่คนนั่งลงที่โต๊ะพร้อมกับมีสาวใช้คอยบริการเครื่องดื่มอยู่ข้าง ๆ
จากความจริงที่ว่านูบิสได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตอยู่ที่เทือกเขาครอสโดยไม่ได้ออกไปไหน จึงทำให้ไม่รู้ว่าเขาเป็นบุคคลเช่นใด ของสด ๆ ที่บริการออกมานั้นเขาลิ้มรสมันอย่างมูมมาม
หลังจากที่สาวใช้สนุกกับการเอาของว่างมาให้กับนูบิส เจี้ยนเฉินก็ได้พูดขึ้นกับพวกนาง “พวกเจ้าออกไปก่อน”
“เจ้าค่ะ ! ” สาวใช้ทำความเคารพก่อนจะออกไปจากสวน
“น้องเจี้ยนเฉิน เรื่องอะไรกันที่ทำให้เจ้าเรียกตัวเราในวันนี้ ? ” หลังจากที่สาวใช้ออกไปแล้ว หวงเทียนป้าก็พูดขึ้นมา
เจี้ยนเฉินยังเงียบอยู่สักพักก่อนจะตอบกลั
