ิว่าเจ้าต้องการพูดสิ่งใด “
“ท่านแม่ ลูกคนนี้ขอถามเกี่ยวกับตระกูลไป๋ ท่านรู้ข้อมูลเกี่ยวกับบรรพชนหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินถามออกมา
เมื่อพูดถึงตระกูลไป๋ สีหน้าของไป๋หยุนเทียนก็ได้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความตื่นเต้นเมื่อก่อนหน้านี้ได้หายไปจากใบหน้าของนางและเปลี่ยนเป็นสลดเล็กน้อย “เซียงเอ๋อ ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นกับตระกูลไป๋นั้นเกิดก่อนที่แม่ของเจ้ายังเด็ก ดังนั้นเรื่องของตระกูลไป๋ที่ข้ารู้จึงมีค่อนข้างจำกัด ข้าเพียงเคยได้เห็นหน้าตาของบรรพชนจากรูปปั้นเท่านั้น”
“ท่านแม่ ท่านรู้จักชื่อของเขาหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินถามอีก
“ไม่ใช่แค่ว่าบรรพชนนั้นเป็นรากเหง้าของตระกูลเรา แต่เขายังอยู่ในระกับแค่เซียนผู้คุมกฎ ด้วยการที่เขาอยู่ทำให้ตระกูลไป๋นั้นกลายเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมานับพัน ๆ ปี ชื่อของเขาเองทุกคนนก็รู้ มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว ! ชื่อของบรรพชน – เขาชื่อไป๋ไฮ ! ” ไป๋หยุนเทียนตอบอย่างขมขื่น
“ไป๋ไฮ ! ใช่ ไป๋ไฮ จริง ๆ ด้วย ! นั่นแหละชื่อของเขา ! ” เจี้ยนเฉินพึมพำออกมาเล็กน้อย ในความคิดของเขา ชายชุดสีฟ้าที่เจียเต๋อไท่สู้ด้วยนั้นเริ่มจะแวบขึ้นมา
เมื่อเห็นความหมายบางอย่างในคำพูดของเจี้ยนเฉิน ไป๋หยุนเทียนจึงเริ่มสงสัย “เซียงเอ๋อ เจ้าไปได้ยินชื่อไป๋ไฮจากที่อื่นเช่นนั้นรึ ? “
เขาพยักหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา กลับกัน เขาดึงพู่กันและกระดาษออกมาจากแหวนมิติ จากนั้นเขาจึงเริ่มวาดรูปของไป๋ไฮที่เขาจำได้จากการ
