บทที่158 ต้องเผชิญสถานการณ์ใดกัน…เจ้าจึงจะแต่งงานกับเมิ่งหนานอี้?
แต่ดูเหมือนซ่งเฉิงจี้จะคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว เขาจึงยื่นมือออกไปรับเศษกระเบื้องที่เมิ่งซีโจวขว้างใส่ไว้ได้อย่างแม่นยำ จากนั้นจึงยกสองมือขึ้น ทำท่ายอมจำนนอย่างผู้บริสุทธิ์ไร้ความผิด รอยยิ้มบนใบหน้ากลับฉีกกว้างขึ้นอีกหลายส่วน
“กล่าวเช่นนี้นับว่าปรักปรำข้าแล้วนะ ท่านรองเจ้ากรมพระคลังเมิ่ง! ข้าได้แสดงตัวชัดเจน…สั่งให้ลั่วกู่ส่งจดหมายบอกกล่าวเจ้าล่วงหน้าไปแล้ว”
เสียงพูดยังไม่ทันสิ้นสุดดี ก็พลันมีเสียงหนึ่งเปล่งดังขึ้นด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“ขอองค์รัชทายาทโปรดอภัย กระหม่อมพลั้งเผลอไปชั่วขณะ… หลงลืมเรื่องนี้เสียแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เป็นเสียงของลั่วกู่นั่นเอง
ซ่งเฉิงจี้ผายมือออกเล็กน้อย ก่อนจะพยักเพยิดปลายคางไปทางเมิ่งซีโจวด้วยท่าทางบริสุทธิ์ใจยิ่ง
เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเมิ่งซีโจวนั้น ในที่สุดก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง นางถลึงตาใส่ซ่งเฉิงจี้ครั้งหนึ่ง แล้วจึงทรุดนั่งกลับลงไปบนแผ่นกระเบื้องดังเดิม
“องค์รัชทายาทลองตรัสบอกสิเพคะ คนปกติดแบบใดกันที่มาเยี่ยมเยียนผู้อื่นในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ ทั้งยังทำตัวลับๆล่อๆราวกับหัวขโมย ปีนป่ายกำแพงไต่บันไดลักลอบเข้ามา…ไม่สิ ปีนหลังคาเรือนผู้อื่นเข้ามาเช่นนี้?”
ซ่งเฉิงจี้เดินถือกระเบื
