อบคำอธิบายกับเรื่องที่เกิดขึ้นในชาติภพก่อนต่อนางเท่านั้น
คำตอบหนักแน่นเด็ดขาดของเขา ราวกับไออุ่นสายหนึ่งได้ไหลบ่าซึมเข้าสู่จิตใจของเมิ่งซีโจว ทำให้นางอดที่จะคิดขึ้นมามิได้ว่า บางที…ชาติภพก่อนอาจมีความเข้าใจผิดบางประการอยู่จริงๆ
ระหว่างที่ครุ่นคิด เมิ่งซีโจวมักเผลอลูบคลึงปลายนิ้วตนเองจนเป็นนิสัย ทว่าครั้งนี้ปลายนิ้วกลับสัมผัสได้ถึงผิวกายอุ่นๆ นางจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ยามนี้ตนกำลังจับข้อมือของซ่งเฉิงจี้อยู่ ทั้งยังลูบไล้ไปมาตามใจตนอยู่นานแล้ว!
นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก็สบเข้ากับสายตาของซ่งเฉิงจี้พอดี
แววตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม อ่อนโยนเสียจนแทบทำให้หัวใจของนางสั่นไหว
เมิ่งซีโจวรีบปล่อยมือของเขาอย่างรวดเร็ว แล้วหันกายกลับไปอีกฝั่ง แสร้งทำตัวสงบนิ่ง แล้วเอ่ยต่อด้วยท่วงท่าเป็นธรรมชาติ
“ใช่แล้ว พวกเขาจำข้าไม่ได้สักคน แต่กลับยังคิดจะแต่งข้าเป็นภรรยาให้ได้ ช่างน่าขันสิ้นดี…”
ซ่งเฉิงจี้ยิ้มบาง น้ำเสียงปลอบประโลมอย่างเข้าอกเข้าใจ
“ข้าไม่มีวันจำเจ้าผิดเป็นผู้อื่นแน่ แต่หากเจ้าไม่เชื่อใจกัน มิสู้…เจ้าแต่งกับข้าตอนนี้เลยเล่า?”
